Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

KALK
Kalk
Bak ağaçlar da yorgun düştü
Dökülüyor yapraklar
Savruluyor sağa sola

KANDİLLER
Şehrin sokaklarında bir bir sönen ışıkları nerden bileceksin,
Akşam inerken bağrımda gurûb eden güneşi?
Ben, hicran çölünde susuz bir Mecnun misali,
Her köşe başında adını arar, kül olurum.

KANLA YAZILAN YURT
Ulu bir haykırış kopar çağlardan,
Anadolu ayağa kalkar adım atınca.
Kökümüz kanda, çeliğe yazılmış,
Bu yurt diz çökmez fırtına çıkınca.

KAR
Sessizliğim
Feryadımdan daha ağır bugünlerde
İçimde bir yer sızlıyor
Kar soğuk demeden

KAR AlTINDA KALAN AĞIT
Ulu dağlar susar o gece,
Anadolu ağlar içinden.
Bayrak gökte değil yavrum,
Askerin yüreğine sarınmış derinden.

KARANLIK
İçimden uçurumlar büyüyor
Hasretinden.
Her adımda biraz daha derin,
Her susuşta biraz daha karanlık.

KARA TOPRAK
Ben benim böyle kalacağım övünme
Kara toprak bekliyor seni
Sonra dizine vurup dövünme
Kara toprak bekliyor seni

KAR TANELERİ
Gökyüzünde kar bulutları
Bir yanda soğuk efil efil eser
Bir yandan dertler de içimi
Gecenin sessizliğinde düşünürüm

KASIM HÜZNÜ
Her sözünde nur düşüyordu
Yer gök susuyordu bu ayda
Nabzı halkında atıyor artık
Sustuğunda içimiz kanıyordu

KAYBOLDUM
Bu şehir üzerime çöküyor sessizce
Kalabalıklar içinde
Ardından günler akıp giderken
Bir kere daha kayboluyorum içinde