Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

YOKLUĞUNUN SABAHI
Sevmek, geceleri uykusuz kalmak değildi aslında...
Asıl sevmek,
Her sabah gözlerini açtığında,
Dünyaya bakmadan önce
Bir tek onu aramaktı.

YOKSUN YA
Sen yoksun
Boşuna yanıyor bu akşamın lambaları
Birlikte susmayacağız ki

Boşuna savruluyor rüzgâr

YOKUŞLARIN SONU
Tırmandığım her yolun ucunda
Sessiz bir eksiliş saklıymış,
Bilseydim bu kadar kendimden geçmezdim,
Her adımı bu kadar içime basmazdım.

YOKUŞLARIN SONU 1
Yokuşların sonunda yok oluş varmış,
Bunu en son yorulan ayaklar anlar,
Her adım biraz umut taşırken
Bir yerden sonra sükûta dönüşür yol.

YOlCU
Kimler kimler bu geçmedi ki bu zorunlu çileli  maşaketli bu kervanda zorunlu onu da bilmem ki anlamaya, anlatmaya maharet ister yeter ki gidilen, gidilecek yolu bilelim.

Bu öyle sıradan ya da sırat köprüsünden gidilen bir yol değil ki ta ilk düşünen insan oğlu ile başlar , Habil ve Kabilin kavgasıyla mazhar olmuştur insan yolu.

Bu Öyle kutsal bir yol ki sayısız derviş geçti kimi yolu bitirdi kimi yarıladı kimi erişmedi erişemedi kimi de rüyasında buldu yolunu ne çare kimi gönlündekini çölde ararken gönlü çöl kapladı kimi de sonsuz pınarlarda aradı durdu adını dünya aleme duyurdu o pınarlarda geçmeyen susuz kaldı ama namsız da kalmadı her iki cihanda Fuzuli, Mecnun misali anlatılır durur.

YOLLARA DÜŞEN GÖNÜL
Ah anam, yollara düşmüş bir garibim,
Geriye bakmadan gitmek isterim,
Yüküm ağır değil, içim dolu sadece,
Biraz kader, biraz hasret taşırım.

YOLUN GÖLGESİNDE
Yaş kırk olmuş…
Takvim susar, aynalar konuşur şimdi.
Bir vakit avuçlarımda ışık gibi duran heves,
Usulca çekip gitmiş gecelerin içinden.
Ne çok insan eksilmiş omuz başımdan,

YOLUNU GÖZLERKEN
Benim aklım fikrim sen,
Bir gül gibi düşmüşsün gönül bağımın ortasına.
Rüzgâr esse adını getirir,
Sessizlik bile seni fısıldar bana.

YONCANIN GÖLGESİ
Sokak başında yoncalar eğilir rüzgârla,
Rüzgâr eğilmiş üstüne, dolaşır usulunca.
Bir zamanlar sesin vardı o dar sokaklarda,
Şimdi yalnızlık gezer aynı taş avluda.

YORGUN BİR ADAMIN İTİRAFI
Ben sevdayı öyle kitaplardan öğrenmedim.
Bir çayın buğusunda,
gece eve geç dönerken içimi yoklayan eksiklikte tanıdım seni.
Eski zamanlardan kalmış gibiyim;
birini sevince