Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

DESEM Ki
Desem ki vakitlerden bir aralık akşamı
Rüzgarlar en soğuğudan esiyor
Senden ziyade
Seyrediyorum

DİCLE ’DE KALAN
Dicle’nin bağrında yandı gönlümüz,
Su değil, sanki keder aktı içimizden.
Soğuk akıntılar adını fısıldadı
Suzan Suzi…

DİLE GELMEZ
Gülüşüne yağmur damlası değse şiir olur,
Bunu bir ben bilirim,
Bir de gökyüzü…

Bakışın geçer içimden usulca,

DİLSİZ ACILARIM
İçime gömülür söylenmeyen her sızı,
Adını bile fısıldamaz karanlıklar,
Geceye karışıp sessizce
Yalnız benim içimi yoklarlar.

DİLSİZ USTA
Zaman dilsizdir,
Sana hiçbir şey anlatmaz gibi görünür,
Ama en ağır dersleri o verir.
Bir yaprağın düşüşünde sabrı,
Bir gölgenin uzayışında ayrılığı öğretir.

DİNMEK
Sahile vuran gölün hatrına,
Ahtamar’ın adına,
pir aşkına…
öyle bırakmadan gitme.

DIŞA ALDANMA
Kitabın cildine, insanların da suretine aldanma,
Parıltı her vakit hakikatten doğmaz,
Sükûtun koynunda saklı nice hikmet vardır,
Görünmeyen, çoğu zaman görünenden ağırdır.

DİYÂRIM
Ne bir hakikat kaldı sahifemde,
Yalan kol gezer olmuş her hecemde.
Bir vakit âbâd olan kalb-i diyârım,
Şimdi küle dönmüş bir hatıradır yarım.

DİZLERİNDE SUSAN ZAMAN
Başımı usulca dizine koyacaktım,
Doyamayacak kadar gözlerine bakarak.
Zamanı susturup, dünyayı geride bırakıp,
Bir ömürlük sessizliğe sığınarak.

DOĞA
Sabahın alnında bir kuş sesi,
Uyanır doğa, nefes alır yaşam.
Bir ağaç gövdesinde saklı zaman,
Köklerinde sevmek, dallarında sabır.