Yücel Özkü Şiirleri - Şair Yücel Özkü

PAHASIZ ZAMANLAR
Ne değersiz kıldılar güzel olan ne varsa;
Bir bir soldurdular en nadide duyguları…
Bir selamı bile eksik verir oldular,
Kirlettiler en temiz hisleri.

PARLAYAN GÖZLER
Nasıl vasfedeyim güzelim seni
Gökyüzünden Van'a parlayan gözlerin
Dünyaya gelmemiş eşin benzerin
Akşam kızıllığında hilal kaşlım

PARSELENMİŞ BAHÇE
Parselenmiş Bahçe
İndim yârin bahçesine,
Her köşe virân, gonca sensiz.
Rüzgâr uğuldayıp fısıldar adını,
Yapraklar eğilir, gam kervanımı taşır sessizce.

PASLI PENCERELER
Dünya paslı bir pencere,
Camında is, perdesinde kül.
Göğe uzanan eller değil artık,
Karanlığa alışmış kökler büyür.

PENCERE
Dünya bir penceredir, her gelen yaşadı;
Kendince karınca misali yol aldı.
Kimi gül bahçesinde, kimi diken dalında,
Her insan sessiz bir iz bıraktı.

PERDE
Bir ışık sönerken başlar hakikat,
sessizliğe açılır son kapı içten.
Dünya dediğin bir gölge misali,
çekilir kulun üstünden yavaşça.

PINAR ÇEŞMESİ
Derinden ağlar ırmak, sesi uzun,
Uzaktan çağırır pınar çeşmesi.
Ey suyun dilini bilen taş ve bağ,
Dağa ne fısıldar pınar çeşmesi?

PINARIM
Yazdım gönül pınarımdan şiirler
Nakış nakış ördüm sen diye
Hissetmek için dizdim şiir diye
Yolunu bulayım diye yazdım

PUSUN ARDINDAKİ SESLER
Sis çökmüş memleketin meydanına,
Bir umut bırakılmış
susturulmuş dillere.
Her sokakta eksik kalan bir yarın var,
Her yüz dönük biraz daha kedere.

RAĞMEN
Bugünler bir başka güzel
Artık ufuklarda ışık  var
Yanan tomurcuklar patlar
Neşesi saçılır bire bin katar