Paslı Pencereler Şiiri - Yücel Özkü

PASLI PENCERELER
Dünya paslı bir pencere,
Camında is, perdesinde kül.
Göğe uzanan eller değil artık,
Karanlığa alışmış kökler büyür.

Sokaklar, çatlamış bir ayna gibi,
Her yüz biraz eksik yansıyor.
Kaldırımlarda ayak sesleri değil,
Suskun ekmek kırıntıları dolaşıyor.

Bir saat asılı meydanlara,
Akrebi yorgun, yelkovanı eğri.
Zaman dediğin, eski bir ceket gibi
Yoksul omuzlarda eskiliyor şimdi.

Ve şehir…
Demirden bir kafes sanki.
Göğsünde kuş yerine
Biriken dumanlar taşıyor.

Dünya paslı bir pencere işte;
Her gelen kendi yüzünü arıyor.
Ama camın ardında uzun zamandır
İnsan değil, gölgesi yaşıyor.

Yücel ÖZKÜ
30 Nisan 2026/19:32