Yıkımın şahidi Şiiri - Töre Hanım

​Kendi kuytusuna sürgün edilmiş bir ruhtu bendeki,
Adının harfleriyle çizilmiş o görünmez hudutları fütursuzca çiğnerken.
Seni ağır bir vebal gibi göğsümün en saklı hücresinde büyüttüm,
Biliyordum; bu çekim bir kurtuluş değil, zihnin kendi celladına sarılışıydı.
Işığın uğramadığı o çorak vadide, varlığın üzerime çöken ağır bir hükümdü,
Yine de adımlarım sakınmadı sakatlanmaktan, sana çıkan o dikenli patikalarda.
​Göğüs kafesimde çırpınan o dizginlenemez heves,
Kurgulanmış tüm akıl surlarını devirdi birer birer.
Sükûnetin iklimi bu şehri teker teker terk ederken,
Ben senin kurduğun o yakıcı girdabın müebbet sakini olmaya ant içtim.
Ateşin alfabesini öğrendim adını fısıldarken,
Sana çekilmek, kendi yıkımına gözü kapalı rıza göstermekti;
Sana varmak, sığınakların kapısını kendi ellerimle ardına kadar kapatmaktı.
​Diz çöktüğüm o karanlık adakta saklıydı kaderim,
Herkesin köşe bucak kaçtığı o nihayetsiz azaba ben kucağımı açtım.
Kendi mühürümle onayladım cehennemin en dip katındaki o ağır akdi,
Çünkü senin yokluğunun gölgesi, var olan tüm yangınlardan daha bıçak sırttı.
Sevmek dedikleri bu girift yemin,
Bazen bir şifa değil, kendi felaketine bile bile iltica etmekti.
​Şimdi durup baktığımda geride kalan o ıssız enkazın katmanlarına,
Nedamet duygusu bile sızamıyor içimdeki o kör korlara.
Bir tutkunun en mukaddes ve en affedilmez vebalidir belki de;
Göz göre göre mahvolacağını bilip de
O yangının tam kalbinden tek bir adım bile geriye atamamak...
​Ve ben,
Kendi ipimi çektiğim o ilmeğin düğümünde bile,
Hâlâ senin parmak izlerini öpüyorum.