Ve O Gün Şiiri - Töre Hanım

Ve O Gün
​Kırıldı içimdeki o çocuksu heves,
Döküldü avuçlarımdan dünyaya açılan pencereler.
Bir sessizlik çöktü masaya,
Eski dumanların arasından baktım geçmişe.
Meğer ne çok şey feda etmişim,
Yankısı olmayan o boş odalara.
​Sokaklar soğudu,
Işıklar tek tek söndü sokağımda.
Adımlarım ağırlaştı, yüküm kalbimdi;
Ve o gün haddimi bildim.
​Anladım ki düşersem elimi tutacak o gölge çoktan gitmiş.
Gözlerimden akan sitemi görecek,
"Geçti" deyip saçlarımı okşayacak o şefkat,
Bir daha uğramayacak bu adrese.
Kendi başıma baş başa,
Kendi mahkememin tek hakimi olarak kaldım.
​Artık ne bir naz, ne de çocuksu bir sitem...
Herkes kendi yolunda, kendi kavgasında.
Ben de durdum, o keskin çizginin hizasında,
Büyümenin en acı yerinden öptüm kendimi.
Ve o gün bildim haddimi;
Gözyaşımı silecek,
Beni hesapsızca saracak...
Bir gölge bile kalmadı geride.
​Zamanı geri saramıyor insan, biliyorum,
Ne o kırılan hevesler geri geliyor,
Ne de içimizde biriken o dilsiz isyan.
Yollara bakıyorum, her dönemeç yabancı,
Her köşe başında biraz daha eksiliyor
Eskiden avuçlarımda çarpan o telaşlı can.
​Yine de eğmiyorum başımı bu yalnızlığa,
Mademki her fırtınada tek başımayım,
Varsın daha sert essin bu ayaz, bu rüzgâr.
Ben o gün o keskin çizgide durduğumda,
Kendi küllerimden yeni bir gökyüzü yarattım;
Artık ne bir beklenti, ne de sitemim var.