Vazgeçtim senden Şiiri - Töre Hanım

Vazgeçtim Senden
​Yorgun bir akşamın gölgesinde bıraktım umudu,
Kendi içimde kurduğum o büyük şehri yıktım.
Her sokağında izin, her köşesinde sesin vardı;
Hepsini susturdum, kapıları üstüne kapattım.
Vazgeçtim senden.
​Ne beklediğim o tren gelecek artık,
Ne de penceremde kuşlar senin şarkını söyleyecek.
Zor olsa da öğrendi kalbim,
Eksik kalmanın da aslında bir bütün olduğunu.
Seni sevmekten değil,
Seni beklemekten, seni özlemekten,
Sana yenilmekten yoruldum;
Vazgeçtim.
​Adını andığımda titreyen o ses,
Şimdi yabancı bir rüzgârın uğultusu gibi.
Gözlerindeki o dipsiz kuyudan çıktım,
Kendi aydınlığıma, kendi yalnızlığıma yürüyorum.
Bir vedaya sığdırdım koca bir ömrü;
Yükümü bıraktım, hafifledim.
​Artık ne mektuplarda arıyorum izini,
Ne de eski bir fotoğrafın solgun renginde.
Sana çıkan yolları bir bir sildim haritamdan,
Hükmünü yitirdi aşk, o gururlu cenginde.
Bir zamanlar can olan, şimdi sadece bir isim;
Kendi gölgemle barıştım, vazgeçtim senden.
​Yüreğimdeki o yangın bitti, külü bile soğudu,
Kendi enkazımdan yeni bir gökyüzü kurdum.
Eskiden olsa dünyayı uğruna yakardım ama
Şimdi bir kibrit çöpü bile feda etmem, duruldum.
Sen bende bittin, ben bende yeniden başladım;
Son sözümü söyledim, vazgeçtim.
​İçimde sana dair ne varsa fırtınadan kalan,
Hepsini dindirdim, denizi sakinleştirdim.
Gidiyorsun ya da kalıyorsun, artık fark etmez;
Ben senin olmadığın o yola saptım.
Seni sende, beni bende bıraktım...
Vazgeçtim senden.