Yıkılmış Köprüler Ebedi Şiiri - Kasım Ko ...

Gösteriş sarmış bütün cihanı,
Soyunmuş dolaşır soylu kanı,
Unutmuşlar edebi şanı,
Deli deli eser rüzgarı.
*
Beden durmadan fır dönüyor,
Dilekler alevde sönüyor,
Yürekler köşede çürüyor,
Karanlıkta çınlar loş boran.
*
Boyalar süslüyor tenleri,
Kışkırtır cilveli dilleri,
Göremez bitiktir ferleri,
Kör kılındılar Mecnun gibi.
*
Sınırsızca sunulur beden,
Kalmadı hicapla gizleyen,
Sürüye katılır bekleyen,
Şaşkınım böyle tuhaf hale.
*
Sahte bakışlar sır verince,
Maskeler kopar incelince,
Rüyalar biter serilince,
Yittiler hep Kayser ve Kisra.
*
Pervasızca uçar gölgeler,
Asya ağlar göçer Çinliler,
Sırrını dökmüş tüm alemler,
Yeni yazmış küstahlık kural.
*
Kırılmış aynada onca dal,
Çekilmiş petekten leziz bal,
Rüzgara karışmış yeşil şal,
Perişan bülbül çığlık atar.
*
Sönmüş ocaklardan uçan kül,
Solmuş saksıda narin sümbül,
Dökülmüş yapraklar pür püskül,
Ortama taşar muammalar.
*
Kilitlenip arzu duyana,
Boyun eğerler kofti plana,
Hürmet tükenmiş öz atana,
Nizamın dengesi yıkılmış.
*
Yitirilmiş şarkı bestesi,
Kısılmış ozanın gür sesi,
Yırtılmış edibin cübbesi,
Tükenmiş sırların perdesi.
*
Kötülük dört yana serilmiş,
Edepsiz tavırlar seçilmiş,
Bedene kıymetler biçilmiş,
Yırtık pırtık haya hırkası.
*
Bireyler dolanır pek batık,
Yürek sökük sineler kırık,
Susmuyor bağrımda hıçkırık,
Hengamede dönüyor başım.
*
Yıkılmış köprüler ebedi,
Kapanmış kapılar temelli.