Köprüler Şiiri - Kasım Kobakçı

Nice köprüler tanıdım ben,
Kayası sevgiyle istifli.
Eski destanları andıran,
Demir hatlarına gelince,
Zamanları aşkla kilitli,
Ateş parçasından değerli,
Çınar gövdesinden dirençli,
Bebekler misali lekesiz,
Tek vücut olarak iç içe.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Gözden ıraklara uzanan,
Kırık dökük ama inançlı.
Kırların bağrında neşeli,
Ruhları şefkatle doyuran,
Kolları sımsıkı bağlayan,
Tek vücut olarak iç içe.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Yeryüzünün öte başında,
Işığa komşu bütün izler;
Dışarıda fırtına eserken,
İnanç sunan sağlam direkler,
Ebeveynlerinin koynunda.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Geçitleri kavgaya çıkan.
Dehşete tutunup bekleşen,
Yalvaran büyükler perişan;
Sıkılmış pençeler şeklinde,
Tek vücut olarak iç içe.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Bölmeleri ince ipekten.
Bulut destan çizer suyuna,
Şen şakrak dile gelen yerler,
Valide soluğu şekerli,
Atanın gölgesi de ulu,
Tek vücut olarak iç içe.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Kırsal içi yahut metropol.
İzleri inançla sıvalı,
Yıldızlara dönük yüzleri,
Diz dize dizilen kemerler;
Tek vücut olarak iç içe,
Vatanım timsali de ulu,
Köklerim timsali pek kutlu.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Tırabzanları yaprak dolu.
Urbalar askıda başıboş,
Ebeveynli yavrulu mutlu.
Taşlarına serçeler iner,
Yüzeylerinde izler saklı.
Girişinde ufak tekirler,
Valide aşını dilerler,
Taksimsiz bir soyun parçası.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Aydınlık günlere uzanan.
Yeni türküler çığıranlar,
Sağlam iplerine bakınca,
Anları sevince boğanlar,
Valide özünden şefkatli,
Ecdat gövdesinden haşmetli,
Yavrular gözünde apaçık,
Tek vücut olarak iç içe.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Dağların ardında yaşayan.
İğreti dursa bile hep dik.
Boşlukların dolduğu yollar,
Gecenin koynunda güvenli,
Ruhu kucaklayan mekanlar,
Tek vücut olarak iç içe.
*
Nice köprüler tanıdım ben,
Okyanusların ötesinde.
Geleceğe komşu olanlar,
Zenginlik yahut fakirlikte,
İnanç sunar sağlam direkler,
Ebeveynlerinin koynunda.