Yıkılmış Evin Hatırası Şiiri - Mustafa Alp

yıkılmış evin mağdurluğu var yüreğimde
duvarlarım konuşur geceleri
tuğlalarım susar gündüzleri
ve ben
ikisi arasında kalmış bir yalnızlığım

gizleyemediğim yalnızlığım gibi
cebimde eski bir anahtar
açmadığı kapıların hatrına
belki dönerim diye
ama dönsem neye dönerim
bilmiyorum

çünkü bazı evler
yıkılmadan önce terk edilir insanın içinde

ben kendimden çıktım bir gece
kapıyı açık bıraktım
belki umut gelir diye

ama umut
kira öder gibi geliyor artık
ay başı yoksa yok

ben ki
bir çay bardağında devrilen akşamları severdim
şimdi bardak kırık
çay soğuk
akşam çoktan gitmiş

insan en çok
kendine geç kalıyor

ben kendime geciktim
senin gülüşüne erken
dünyaya tam zamanında kırıldım

o yüzden
her şey biraz yarım
her şey eksik
her şey biraz olsaydı

içimde bir sokak var
adı sen
ama kimse bilmiyor adresini

bir şehir var
benim olmayan
her köşesinde seni kaybettiğim

ve bir ben varım
kendine yabancı
ayna karşısında misafir

şimdi soruyorum
hangi duvarı onarsak
hangi kapıyı çalsak
geçmiş düzelir?

düzelmez

bazı şeyler
şiir olur sadece

ben seni
düzeltemediğim yerlerden sevdim

ve bu sevda
enkazın altından çıkan
en sağlam şeydi

belki de
en çok o yüzden
yıktı beni.