Yastığıma Hasretin Düşer Şiiri - Bahtiya ...

Ben seni ne zaman özlesem,
Yastığıma hasretin düşer.
Teninin kokusunda,
Gözyaşlarım boğulur.
Yüreğimi hoyrat rüzgârlara bırakırım.
Belki yel olur,
Dokunur tenine.
Kaybolan gözlerimi ararım,
Gözlerinde.
Ben seni ne zaman özlesem,
Sözcükler yitirir anlamını.
Sözlerim geçmez duvarlardan öteye.
Şimdi saatler durur bir noktada.
Akrep yelkovana küser, ben sana.
Odamın köşesinde sessiz bir gölge,
Seni fısıldar her kuytu.
Zaman akar,
Ben öylece kalırım.
Mevsimler değişir, takvimler solar.
İçimde dinmeyen bir yağmur başlar.
Sokak lambaları şahidim olur.
Sensiz her köşe başında ruhum yorulur.
Umutlarım bir bir kapından döner.
Bir mektup yazarım, hiç gitmeyecek.
Bir şarkı söylerim, kimse bilmeyecek.
Eski bir resmine dokunur parmaklarım.
Yarım kalan ne varsa ona ağlarım.
Hasretin kor gibi yakar içimi.
Ben seni ne zaman özlesem,
Şehir dar gelir, gökyüzü alçalır.
Bir kuşun kanadına yüklerim selamı.
Söyler mi bilmem sana olan kelamı.
Gurbet dediğin, senin olmadığın her yerdir.
Dualarımda adın, dilimde ahın.
Bitmiyor mu hiç bu sessiz eyvallahın?
Karanlık çökerken odamın içine,
Seni sığdıramam hiçbir kelimeye.
Öylece kalırım gecenin kalbinde.
Hangi yola çıksam sana çıkmıyor.
Hangi kapıyı çalsam yüzüme kapanıyor.
Yorgun bir yolcuyum kendi içimde.
Tarifi imkânsız bir yalnızlıkla.
Adını sayıklar durur bu yürek.
Anılar canlanır, hayalin gelir.
O an sanki dünya önümde eğilir.
Bir gülüşün vardı, ömre bedeldi.
Gidişin sessizce ölmek demekti.
Hâlâ bıraktığın boşlukta yaşarım.
Ben seni ne zaman özlesem,
Varlığım silinir, sadece sen kalırsın.
Bir rüya uğruna harcanmış ömür gibi,
Derin bir kuyuda unutulmuş mühür gibi,
Seni beklerim,
Hiç gelmeyeceğini bile bile.
Bahtiyar