Yasemin Güven Şiirleri - Şair Yasemin Güven

Ölüm kadar acıymış sensiz nefes alabilmek
Yokluğunda gecelere sığınmak seni sensiz yaşamak
İçimin parçalandığını bile bile sana hasret kalmak
Hergün her anımı senin hasretinle doldurmak

Bilsem ki çıkıp geleceksin içimdeki acı bitecek

Dalgalan ey deli gönlüm dinmesin feryadın...
Sevdiğin dönmicek geri hergünün onsuz olucak...
Kan kussan kızılcık şerbeti içtim dersin...
Yaşıyan ölü gibi olucaksın herkesi ona benzeticeksin...

Bağır çağır haykırışlarınla innet her yeri...

Kendime neden dedim neden sevdiklerin birer birer terkediyor seni ardına bakmadan...
Ya sen diyorum sevmeyi beceremedin yada sevgin terkedenlere ağır geldi kaldıramadılar...
Biraz mutluluk biraz sevgi istemiştim oysa çok şeyde gözüm olmadı hiçbirzaman...
Yanlış olan birşeyler vardı ama ben kestiremiyordum bazen kendimi unutmak istiyorum...

Bugünlerde herşey üstüme gelir olmuş sanki boğulur gibi oluyorum ara ara ...

Anne küçük kızını çok yaraladılar ne kolu kaldı ne kanadı nede hali...
Keşke doğurmasaydın neden bu kadar acı bu kadar ızdırap çekiyorum ben...
Ben diğer insanlar gibi mutlu olamıyorum neden gözümde hep yaş var...
Ailem yok kardeşim yok sığınıcam limanım yok savruyorum yaprak gibi...

Kimseye anlatamıyorum anne küçük kızın yaşarken ölüyor görmüyorsun...

Yine bir güne sensiz uyandım sen yoksun...
Ben yanlız sensiz ve senin hayalinle anılarımızla..
Neden seni benden alıp kopardılarki çok mu kıskandılar sevgimizi...
Şimdi benim yerime kara toprak sarıyor seni...

Biliyor musun senden sonra mutlu olmadım ben...

Bir ara rüyama geldin sanki içim acıdı keşke dedim bitmese uyanmasam hiç...
Bir yanım hep eksik seni arıyorum senle geçen güzel günlerimizi çoçukluğumu...
Senden ayrı geçen günlerimi saymıyorum sen gittin bende takvimler durdu sanki...
Hiç düşünmemiştim beni yanlız bırakıp gidiceğini ellerimden kayıp uçucanı...

Şimdi koca bir pişmanlık büyük bir öfke var dinmiyor dinderemiyorum biliyormusun...

Annemin küçük kızıydım büyüdüm benle acılarımda büyüdü kalp kırıklarımda...
Kime güveneyip sevsem diyorum bir ihanetiyle yüzyüze geliyorum ve susuyorum...
Anlamıyorum yada bilmiyorum bir insan bir kere sevmezmi kalbini herkese mi açar...
Yoruldum hayal kırıklığı uğramaktan kalbimin paramparça olmasından...

Ben gitmek istiyorum ama yapamıyorum ayaklarım bağlı sanki gözlerim kör...

Bugün çok kırdılar kızını anne üzdüler kalbini kırdılar...
Artık korkmuyorum ölmekten her yanım buz duvar...
Kimin elinden tutmak istesem elim boşta kalıyor olmuyor...
Biliyormusun anne canım çok acıyor anlamsız bir şekilde...

Beni niye doğurdu annem diyorum kızıyorum öfke duyuyorum...

Gecenin bir yarısında ben yine uykusuz ve yanlız
Konuşsam dinleyenim yok sussam anlayanım
Hayatın neresinden tutarsan tut hep bir yanı yıkık dökük
Tüm insanlar uykudayken ben yalnız geçen saatlerde

Benim küçücük hayallerim vardı umutlarım vardı

Yorgunum bu aralar meğer ne çok yormuş yaşadıkşarım...
Kırıldıkca kırılmış kalbim farkında olmadan çok üzmüşüm...
Sen olsaydın yanımda kimse üzmez kırmazdı ama yoksun...
Sensizliği yaşamak çok zor alışmak yokluğuna ölümden beter...

Kimse anlamıyor kimse duymuyor çığlıklarımı...