Nerden başlasam bilmiyorum darmadağınık herşey...
Senden sonra toparlayamiyorum elim gitmiyor hiçbirşeye...
Yaşamak bile gelmiyor içimden sensiz çok yanlızım...
Biliyorum sana kavusmama az kaldı hissediyorum...
Bir gece rüyama gelsen ellerimi tutsan mesela sarılsan...
Bir gün aklına gelirsem boşver gitsin hatırlama
Zaten hatırlanacak ne bıraktın ki bizden geriye
Ne varsa yerle bir ettin enkaza döndürdün sen
Şimdi belki de yaban ellerde umurunda bile değilim
Üzdüğün kadar sende üzül benim gibi kahrol
Sus konuşma sessiz ol gürültü yapma hayal kırıklığım içimdeki tüm acılarım uyuyor uyandırma...
Zaten sen değilmiydin tüm acılara boğan beni düşünmeden kıran paramparça yapan sen değilmiydin...
Bu gece son gecemiz son defa bir aradayız son defa herşey yolundaymış gibi yapalım susalım her sese...
İçim acıyor tarifi olmayan bir halde sanki dünya yıkılmış altında ben ve bütün anılarım enkaz altında...
Ne güzel inandırdın beni sevdiğine bensiz hayatının olmadığına inandım körü körüne bağlı yaşadım sana...
Bugün bir kez daha anladım sevmemem gerektiğini unutmak olduğunu...
Neden dedim kendime neden durmak ısrar etmek niye çık git durma bu şehirde...
Sustum kalbimin haykırışlarını bana olan isyanlarını dinledim cevap veremedim yoktu çünkü...
Daha ne kadar kırdırıp perişan ettiricen nereye kadar yalanlara susucan diyor...
Haketmedim yalanları ihaneti neydi eksik olan bende bilmiyorum bulamadım...
Merhaba sevgili hoşgeldin hayatıma kalbime ilk önceleri böyle geçirirdim içimden sana karşı...
İşte dedim seviyorum seviliyorum kimsesizliğim bitti elimden tutanım var diyordum...
Yere düşsem ayağa kaldıranım var dedim içim kıpır kıpır olurdu hep seni düşünürdüm...
Hayaller dünyasına dalar aklımda bir sen olurdun heyecanlı bir yanım vardı sanki mutluydum...
Dedimki ben ömrümü verebilirim onun için kendimden vazgeçebilirim ben böyle içten sevmiştim...
Aylar yıllar geçtikce içimdeki çoçuk ölüyor sanki yavaş yavaş...
Senden sonra o çoçuk hiç gülmedi güler gibi yaptı hep...
Kimse duymadı o çoçuğun attığı çığlıkları feryadını kimse...
Bir sen vardın sende zamansız kayıp gittin avuçlarından...
Bazen kendi kendine kesaplaşıyor aklındakilerle kalbindekilerle...
Gözyaşlarımı gecenin karanlığına saklıyor yumıyorum gözlerimi...
Gözümden akan yaşlar önce kalbime sonra yastığıma akıyor...
Kimse bilmiyor görmüyor içimdeki kopan fırtınayı...
Sen üzülmüşsün kırılmışsın kimsenin umrunda değilsin...
En zoru nedir bilirmisin ölüpte yaşamaya çalışmak gülebilmek...
Nasıl kanmışım nasıl inanmışım yalanlarına yalan sözlerine inandırdın beni...
Dilin başka kalbin başka konuşur olmuş ihanetin en büyük acısı budur galiba...
Sen tüm hayallerimi inançlarımı sana olan sevgimin katili oldun yoksun artık olmıcaksın...
Özlüceksin hayalimle yanıcaksın belkide pişman olucaksın ama geçen zaman geriye gelmicek...
Ben sana aşk yuva arkadaş eş oldum da sen yuvamı başıma yıktın da gittin değdimi hadi söyle...
Seni neden bu kadar çok sevdiğimi sordular neden bu kadar içten bağlandığımı...
Dedim ki ben önce bana aşkla bakan gözlerini sonra beni seven kalbini adamlığını sevdim dedim...
Özlüyormusun dediler evet dedim her saniye aklımda yanımdayken bile özlem duyuyorum dedim...
Seni hiç üzdüğü kırdığı oldu mu dediler hayır dedim biz gözlerimize bakarak konuşuruz dedim...
Peki oda seni seviyormu sen gibi oda özlüyormu diye sordular evet dedim benim iki katı belki...
Kimseye anlatamadığım dertlerim var...
Kimse acıyarak bakmasın diye mutluluk oyunu oynuyorum...
Döktüğüm gözyaşlarımı görmesinler diye saklıyorum...
Dert ortağım odamın dört duvarları oldu...
Biliyormusun anne sana kızmaktan çok kırgınım içim acıyo...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!