Olcay Arslan Antoloji.com

Her 10 Kasım’da, bir milletin kalbi aynı anda hüzünle ve gururla çarpar.
Hüzünle, çünkü 1938’in o sessiz sabahında Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü sonsuzluğa uğurladık. Gururla, çünkü o bize yalnızca bir ülke değil, özgürlüğün, çağdaşlığın ve aklın ışığında yükselen bir cumhuriyet armağan etti.

Atatürk; cesaretiyle bir ulusu küllerinden doğuran, ileri görüşlülüğüyle geleceği şekillendiren, bilime ve sanata inancıyla medeniyet yolunu aydınlatan büyük bir liderdir. O, sadece bir komutan değil, bir fikir adamıydı; sadece bir devlet kurucusu değil, bir milletin yeniden doğuşuydu.

Bugün onun izinde yürüyen milyonlarca yürek, “En büyük eserim” dediği Türkiye Cumhuriyeti’ni sonsuza dek yaşatma kararlılığındadır.

Atam, seni saygı, minnet ve özlemle anıyoruz.
Fikrin, yolumuz; mirasın, gururumuzdur.
Sonsuza dek izindeyiz.

“Kalbin Temizse, Hikayen Her Zaman Mutlu Biter” cümlesi bana önce içtenlik ve samimiyetin hayatın zorluklarına karşı bir kalkan olduğunu düşündürtüyor. Ne olursa olsun, niyetin ve duyguların temiz, saf olduğu sürece, hayatın eninde sonunda bir şekilde iyiye, huzura doğru akıyor demek.

Bu söz, mutluluğun dış koşullardan değil, iç dünyamızın temizliğinden, samimiyetimizden ve iyi niyetimizden kaynaklandığını çağrıştırıyor. Yani, ne yaşarsak yaşayalım, temiz bir kalple yaşamak zaten başarıdır; çünkü o kalp, sonunda kendi hikayesini mutlu bitirmeyi hak eder.

“Rüzgar Sesi” bana önce doğanın fısıltısı gibi gelir. Görünmez ama varlığı hissedilen, bir tür hareket ve değişim sembolü. Aynı zamanda yalnızlık ve hüzün de çağrıştırabilir; çünkü rüzgar sessizce eser, bazen içimizi ürperten bir yankı bırakır.

Bir başka çağrışımı da zamansızlık ve geçicilik olabilir. Rüzgar sesi, oradan oraya savrulan anılar, unutulmuş kelimeler gibi... Ulaşılmaz, dokunulmaz ama kalıcı.