Nazım'ca Şiiri - Olcay Arslan 2

Hürriyeti yücelten seslerle geliyorum.
Dünyayı yumruklayan hecelerle..
Özgürlüğü haykıran adam.
Kelimeleri sürgün ediyorum.

Haykırıyorsun,
mülteci yüreklerde...
Şiirin silah;
şairin tetiği çeken parmak olduğunu.
Sen öğrettin...

Bak!
Ben de senin gibi konuşuyorum şimdi.
Kırarak dizelerin belini,
parçalayarak eski vezinlerin kilidini.
Haykırıyorum...
Moskova’nın kaldırımlarından İstanbul’un yokuşlarına:
“yaşamak bir ağaç gibi tek ve hür
ve bir orman gibi kardeşçesine!”

Adın,
fabrikanın sabah düdüğünde,
grev pankartının rüzgârında,
çocuğun cebindeki umut kırıntısında...
Bu yüzden birbirimize benzeriz.
Benim dizelerim yürür,
seninkiler koşar...
Aynı kavganın nabzında atar kalplerimiz.

Senin izinde kelimeleri grev ilan ediyorum.
Gök delinmiş üstümüze,
konuşuyorum...
Sesim,
paslı çan isyanı...
Dünya,
özgürlükle yazılana kadar
susmayacağım!

Sen...
Nazım Hikmet.
Şiirden fazlasıydın.
Yaşayan halktın sen.
Çocukların açlığına,
şiir yazmak yetmezdi.
Sen şiiri,
balyoz yumruğa çevirdin.

Ben,
kelimeleri kırıyorum.
Senin yaptığın gibi
onları hizaya sokmuyorum.
Özgürlük,
dize sonlarında durmaz!
Dizelerim,
ekmek kuyruğunda bekleyen annenin sabrı,
kömür karası elleriyle gülen işçinin dişleri,
zincirini dişleyen mahkûmun son gecesi.

Nazım!
Ben de haykırıyorum şimdi.
Betonları çatlatsın hecelerim...
Özgürlük!
Sokakların boğazına sarılmış akşamda,
fabrika kapısında işçiler üşümekte...
Güzel yüzlü kadınlarımız,
geceyi ikiye bölüp aç bebelerini emzirmekte...
Görüyorum...
Fakirliğin her sofraya misafir edildiği memleketimde...
Çocukların geceleri ekmek diye ağladığını,
annelerin yarın derken sesinin titrediğini,
cehaletin yüceldiği, o uzun, o karanlık günlerde...
Biliyorum...
Yoksulluğun cep boşluğu olmadığını,
insanın içinden eksilen şeylerin,
umudun yavaş yavaş çürümesi gibi
sessiz, kokusuz, dayanılmaz çöküşünü...

Nazım,
sen öğrettin susmanın ihanet olduğunu...
Korkusuzca haykırıyorum...
Dünya hâlâ tutsak, ölü ve eğri...
Onu doğrultmaya çalışan inatçı el
ben de o ele katıyorum sesimi.
Kırın!
bütün zincirleri
bütün sessizlikleri
istikbale uzayacak
dizelerimiz,
insanlar,
insanımız,
hep özgür olacak!