Otuz Beş Şiiri - Olcay Arslan 2

Bugün otuz beş oldum.
Sigaram söndü dudağımda.
Adsız kadınlar geçti içimden...
Lavanta ve küf kokuyordu.
Gözlerim yeşil değil artık.
Renklerimi unuttum.

Sokaklarda aradım seni.
Posta kutularında...
Çocukların gülüşünde...
Bakkal defterlerinde...
Bulamadım....

Kuşlar terk etmiş çatılardaki şiirlerimi.
Ceketimin cebinde eskimiş fotoğraf.
Dudaklarımda sen gülüyorsun...
Sol yanımdan susuyorum.
Derin bir nefes alıyorum...
Ölüm gibi kokuyor.
Yıldızlar geceden kalmaydı.

Yokuşlar hâlâ aynı.
Ben aynı değilim.
Ayaklarımda kırgınlık...
Ellerimde cezası çekilmemiş aşk.
Seninle geçmeyen zaman...
Yokluğuna daha çok benziyor artık.

Rüzgâr alnımı öptü az önce.
Senin dudakların sandım.
O kadar inandım ki buna.
Şiir yazıldı içime usulca.

Sonra mezar taşı konuştu bana.
Sevdiğin burada, sen hâlâ uzaktasın.
Oturdum. Ağladım.
Toprak bile alışmıştı sana.
Sensizliğe alışamadım.