Yasemin Güven Şiirleri - Şair Yasemin Güven

Bir eşi olmalı insanın başını omzuna dayayabildiği bir aşkla...
Bir eşi olmalk insanın elini sımsıkı tutan tüm zorluğa göğüs gelen...
Bir eşi olmalı insanın korkmadan limanına sığınıcağı ve alabora olmadan...
Bir eşi olmalı insanın tatlısıyla acısıyla seninle herşeyi paylaşan...

Bir eşi olmalı insanın karanlık geceni gündüze çeviren mutlu eden...

Eğer birgün ben ölürsem sakın gelmeyin mezarıma ağlamayın yalandan...
Beni çok kırdınız incilttiniz anlamaya çalışmadınız belkide sevmediniz bile...
Ben herkese yuva oldum da bana duvar oldunuz uçurumdan attınız arkanıza bakmadınız bile...
Çok şey beklemedim sizden biraz sevgi biraz anlayış yanlızlığıma ortak hepsi bu kadardı...

Şimdi herkesi sildim silmek zorunda bıraktınız kırıla kırıla acı içinde öğrettiniz...

Bir adamı sevdi hemde çok sevdi kendini hayatını unutucak kadar uğruna ölümü alacak kadar...
Kimseyi görmüyordu duymuyordu varsa bir sevdiği adam vardı gecenin sabahini bekler gibi bekledi...
Yılmadı beklemekden bir gün dedi gelicek oda benim gibi sevicek bir kuş misali tunedi pencerinin önüne...
Sevdiği adam gelmedi gelmediği gibi ne bir haber verdi nede bir iki çift satır mektup yazmıştı kadına...

Kadın bir ümitle gelicek diyordu benim gibi oda seviyor düşünüyor ben gibi sevdiğim dedi...

Ben hiç böyle olmamıştım ağlamaklı kırgın üzgün perişan bir halde...
Şimdilerde uyku uyuyamıyorum hep aklımda sen gelmek istiyorum ama yapamıyorum...
Her yanım alevler içinde sanki bir engel var aramızda biliyorum yaklaşamıyorum sana...
Sen küçük kardeşini özlemedin mi hasret kalmadınmı yoksa unuttunmu beni...

Karanlık odada dört duvar arasında nereye dönsem seni düşünür haldeyim..

Uzattım elimi yoksun oysa bir sen vardın kalbimde...
Herkes gitsede bir seni gitmez bırakmaz derdim...
Ama ilk giden ve bırakan sen oldun unuttun mu beni söyle...
Ben unutmadım seni geçen yılşarımızı çoçukluğumuzu...

Biliyormusun çok özledim seni her dakka her saniye aklımdasın...

Dört duvar arasında yine senin yokluğun
Karanlık gecelerde seni arayışlarım ağlayışlarım
Bir tutam sevgi arayışım olmadı bak anne
Sen yine yanlız bıraktın beni kimsesiz gittin

Sahi hiç aklına geliyormuydum özlüyormuydun

Aklımda bir sürü sorular cevapsız beynimi kemiriyor ama bir çıkar yoluda bulamıyorum...
Kimseye şu derdim var diyemiyorum aklım hep bir düşüncede kalbim onu saymıyorum bile...
Ben biliyorum herşeyi hissediyorum bir okadar da aklımı dilimi kalbimi susturuyorum...
Konuşsam herşeyi dile getirsem ne varsa enkaza dönücek altında kalan ben olucam...

Bir yer olsa mesela kimsenin olmadığı tanımadığı dillerin konuşmadığı yok yok...

Vallahı çok yoruldum kendimden nefret edicek kadar hemde çok...
Bir insan ölmeyi bu kadar istermi ben istiyorum artık sevmedim hiçbirşeyi...
Doğdum ağladım çoçuktum ağladım büyüdüm sevdim yine ağladım...
Canım çok acıyor içim yanıyor sanki kor ateşlerde yanıyorum...

Bir yanım öldü diğer yanım ise can çekişiyor yaşamaya zorluyor...

Bir gülüşüm vardı kuşları kıskandırıcak kadar
Bir tebessüm ederdim bakışlar üzerime dönerdi
Herkesin derdine çare olmaya çalışırdım
Kırmak şöyle dursun üzmeye bile korkardım

Yanlızlığım bir çığ gibi karanlığa yuvarlanıyor

Seninle biz olamadık sen ve ben olduk
Ben seni çok sevdim sen sever gibi yaptın
Ben özledikce sen uzaklaştın benden
Biz ayrılmalız vakit gitme vakti geldi geçiyor

Hergece gözyaşlarına sakladım tüm acılarımı