Yasemin Güven Şiirleri - Şair Yasemin Güven

Bu gece kapına geldim kalbim sana getirdi beni çok özledim öyle çok özledim ki...
Her halin gözümün önündeydi sanki gülüşün bakışın ellerimi tutuşunu bile çok özledim...
Öyle kokun içime sinmiş ki sanki yeni sıkılmış parfüm gibi unutmadım hiç kokunu...
Ama korkarak geldim sana ya bulamazsam seni sen değilde başkası açarsa çok korkuyorum...

Kapının zile uzattım elimi elim titredi çalamadım dedim başkası varsa ne yaparım ozaman...

Ben gülmedim senden sonra sevmedim kimseyi
Senin yaktığın gibi hiçbir zaman yanmadı yüreğim
Sen gibi de kimse sevmedi bakmadı gözlerime
Ellerimi kimse tutmadı sen gibi sarılması kimse

Kara toprak benden daha çokmu sevdi seni

Bugünlerde çok yorgun bir okadarda yanlız hissediyorum...
Kimseyle konuşmak kimseyi görmek gelmiyor içimden...
Sanki kanım çekilmiş gibi ruhum bedenimde değil gibi...
Yokluğuna alışamadım sensizlik bir volkan gibi yanıyor içim...

Bazen serçe kuşu yada bir kelebek gördüğümde sen geliyorsun aklıma...

Ben kimseye kıyamazken birde baktım kıyamadıklarım bana kıymış...
Ben sevdikce sevilmez hale geldim üzülmesinler derken ben üzülmüşüm...
Kim derdim var dediyse derdine ilaç oldum bana gelince zehir oldular...
Zaman ilaçtır geçer dedim sonra sonrası ben hatalıymışım gibi oldu...

Dokunmayın artık derdimde acımda bende kalsın sormayın boşverin...

Nasıl özledim seni bilemezsin sesini yüzünü bana sarılmalarını herşeyini ama sen yoksun artık...
Hani sözün vardı beni hiç yanlız bırakmıcaktın hep yanımda olup beni herkesten korucaktın...
Benden dahamı çok sevdi soğuk toprak şimdi o sarıyor seni benim yerime onada sıcakmı davrandın...
Seni benden o yüzden mi erken aldı geri vermedi tutamadım kayıp gittin ellerimin arasından...

Önceden hergece rüyama gelirdin konuşur sarılırdın kardeşim diye ama artık gelmiyorsun...

Bugünlerde hiç iyi değilim bedenim ruhum can çekilir olmuş aklım benden ayrı yaşıyor sanki...
Ben nereye kime aitim bilmiyorum bir kalpte yerim varmı seviyor muyum seviliyor muyum bilmiyorum...
Gecenin karanlığı gibi hayatım karanlık nefes alamıyorum ben öldüm mü yoksa anlayamıyorum...
Biri vardı sanki aşkım derdi seviyorum eşimsin hayatımsın derdi nerde ben nerdeyim kimse yok...

Bırakın bırakın gideyim evim nerde sevdiğim insanlar nerde kimse neden yok yoksa terkettiler mi beni...

Ne kadar oldu senden ayrılalı takvimleri saymadım...
Günmü aymı yılmı hangisi hala içim yanıyor paramparça...
Geçer diyorlar unut aklına getirme diyorlar...
Nasıl olduğunu söylemiyorlar ben nasıl unuturum ki seni...

Kimse anlamıyor beni yada anlamak istemiyorlar...

Dargın bakıyor artık gözlerin gülmeksizin...
Bu kadar mı uzak olduk birbirimize...
Sen olmayınca ne gündüz gece oluyor nede gece gündüz...
Varlığının yokluğunda bile güneş doğmuyor sanki...

Hani söz vermiştik birbirimize ayrılık olmıcaktı aramızda...

Bilmemki acına ne ağıtlar yaksam ne türküler beslesem...
Dinermi içimdeki acın hasretin kor gibi yanan ateşin...
Kızma küsme bana gelemedim mezarına unuttuğumdan değil...
Ben alışamadım yokluğuna sanki birgün gelicekmişsin gibi...

Unuttum sanma sakın değil yıllar asır geçse bile aklımda yüreğimdesin...

Dokunsam bir nefes kadar yakınımdasın ama
Elimi uzatsam bir okadarda bana çok uzaksın
Aramızda ne mesafe var nede uzun yollar
Yanımdasın bir o kadarda yasaksın bana

Hani bazen ağlarken güler ya insan acıya acıya