Yasemin Güven Şiirleri - Şair Yasemin Güven

Ben kimseye kıyamazken birde baktım kıyamadıklarım bana kıymış...
Ben sevdikce sevilmez hale geldim üzülmesinler derken ben üzülmüşüm...
Kim derdim var dediyse derdine ilaç oldum bana gelince zehir oldular...
Zaman ilaçtır geçer dedim sonra sonrası ben hatalıymışım gibi oldu...

Dokunmayın artık derdimde acımda bende kalsın sormayın boşverin...

Bugünlerde hiç iyi değilim bedenim ruhum can çekilir olmuş aklım benden ayrı yaşıyor sanki...
Ben nereye kime aitim bilmiyorum bir kalpte yerim varmı seviyor muyum seviliyor muyum bilmiyorum...
Gecenin karanlığı gibi hayatım karanlık nefes alamıyorum ben öldüm mü yoksa anlayamıyorum...
Biri vardı sanki aşkım derdi seviyorum eşimsin hayatımsın derdi nerde ben nerdeyim kimse yok...

Bırakın bırakın gideyim evim nerde sevdiğim insanlar nerde kimse neden yok yoksa terkettiler mi beni...

Ne kadar oldu senden ayrılalı takvimleri saymadım...
Günmü aymı yılmı hangisi hala içim yanıyor paramparça...
Geçer diyorlar unut aklına getirme diyorlar...
Nasıl olduğunu söylemiyorlar ben nasıl unuturum ki seni...

Kimse anlamıyor beni yada anlamak istemiyorlar...

Dargın bakıyor artık gözlerin gülmeksizin...
Bu kadar mı uzak olduk birbirimize...
Sen olmayınca ne gündüz gece oluyor nede gece gündüz...
Varlığının yokluğunda bile güneş doğmuyor sanki...

Hani söz vermiştik birbirimize ayrılık olmıcaktı aramızda...

Bilmemki acına ne ağıtlar yaksam ne türküler beslesem...
Dinermi içimdeki acın hasretin kor gibi yanan ateşin...
Kızma küsme bana gelemedim mezarına unuttuğumdan değil...
Ben alışamadım yokluğuna sanki birgün gelicekmişsin gibi...

Unuttum sanma sakın değil yıllar asır geçse bile aklımda yüreğimdesin...

Dokunsam bir nefes kadar yakınımdasın ama
Elimi uzatsam bir okadarda bana çok uzaksın
Aramızda ne mesafe var nede uzun yollar
Yanımdasın bir o kadarda yasaksın bana

Hani bazen ağlarken güler ya insan acıya acıya

Sensiz ne çok zaman geçmiş sen olmadan sıcaklığını duymadan...
Unutmak istiyorum aklımdaki geçen bütün kötü hatıraları sensiz geçen yıllarımı...
Ama biliyormusun olmuyor bir güç dahada beni sana bağlıyor ve unutamıyorum...
Bana mutlu ol artık yüzümün gerçekten gülmesini istiyorlar...
Ben delirmişim gibi doklar isimleri söylüyorlar...

Hayat gülmediği gibi bizi seven sevdiğini sandığımız insanlarda güldürmedi...
Biz herkese ev ocak oldukda güvendiklerimiz dünyamızı yıktı geçti...
Sonra sonrasımı sanki suçlu bizmişiz gibi kendilerini haklı çıkardı...
Şimdi güven diyorlar neye kimlere güveneyim güvenip sırtımı döneyim...

Dost dediklerim yar bildiklerim sırtımdan vurup hançerlediler...

Bu gece bir kez daha yıkıldım sus diyorum aklıma ama sustaramıyorum kızıyor haykırıyor...
Sevme aldanırsın yıkılırsın arkada döndüğünde kimsenin olmadığını görürsün...
Ama ben evet ben dinlemedim seviyorum diye bağıra bağıra haykırdım aklıma kalbime...
Şimdi bir dalım kalmamış tutunucam inancımda kalmamış kimseye bitti herşey...

Yine susuyorum susturuyorum aklımdakileri duymak gelmiyor beynimdeki kavgaları...

Ne kadar acı ki insan sevdiğini toprağa teslim etmesi bir daha onu görememesi...
Ellerinin arasından kayıp gitmesi bir daha sesini duyaman ayak sesleri olmadan...
Büyüdüğün sokaklarda gezmemesi akşam olduğunda evin kapısını çalmamasını...
Kurduğun hayallerinin yarım kalması canının yarısını kaybetmen o olmadan yaşayamaman...

Ben büyümeyi hiç sevmedim sen olmadan ne gecemi ne gündüzümü nede yarınlarımı...