Sensiz ne çok zaman geçmiş sen olmadan sıcaklığını duymadan...
Unutmak istiyorum aklımdaki geçen bütün kötü hatıraları sensiz geçen yıllarımı...
Ama biliyormusun olmuyor bir güç dahada beni sana bağlıyor ve unutamıyorum...
Bana mutlu ol artık yüzümün gerçekten gülmesini istiyorlar...
Ben delirmişim gibi doklar isimleri söylüyorlar...
Dur dinle bak neler söylicem sana ey sevgili ama şaşırma sakın bunlar seni seven kalpten dökülenler...
Sen benim huzurum atan kalbim dığan güneşimsin sen benim bu dünyada yaşama sebebimsin...
Sana bakarken bakışlarında kaybolduğumsun yanındayken bile hasret kaldığımsın ömrüm...
Varlığına şükrettiğim yokluğunda diri diri mezara girdiğim gülüşüne kurban oşduğumsun...
Yaşama sebebimsin derdinya sende benim bu dünyada cennetimsin sen ailem çoçukluğumsun...
Hayat gülmediği gibi bizi seven sevdiğini sandığımız insanlarda güldürmedi...
Biz herkese ev ocak oldukda güvendiklerimiz dünyamızı yıktı geçti...
Sonra sonrasımı sanki suçlu bizmişiz gibi kendilerini haklı çıkardı...
Şimdi güven diyorlar neye kimlere güveneyim güvenip sırtımı döneyim...
Dost dediklerim yar bildiklerim sırtımdan vurup hançerlediler...
Öyle bir kaza yaptım ki enkazın altında can çekişir gibi debeleniyorum hayatımın içinde...
Nereye dönsem yalan sözler sahte yüzler havada uçan seni seviyorum sözler inanırsan tabi...
Bu kadar kolaymı bir insanı üzmek kırmak seviyor diye aldırış etmemek neden peki sebebi ne...
Kimse kimseyi sevmek saymak zorunda değil tabi ama beceremiyorsunuz ne sevmeyi nede sevdirmeyi...
Hayatta hiçbir şey bu kadar kolay basit değilki ensemizde ölümle gezerken bu kadar hainlik niye...
Bu gece bir kez daha yıkıldım sus diyorum aklıma ama sustaramıyorum kızıyor haykırıyor...
Sevme aldanırsın yıkılırsın arkada döndüğünde kimsenin olmadığını görürsün...
Ama ben evet ben dinlemedim seviyorum diye bağıra bağıra haykırdım aklıma kalbime...
Şimdi bir dalım kalmamış tutunucam inancımda kalmamış kimseye bitti herşey...
Yine susuyorum susturuyorum aklımdakileri duymak gelmiyor beynimdeki kavgaları...
Ne kadar acı ki insan sevdiğini toprağa teslim etmesi bir daha onu görememesi...
Ellerinin arasından kayıp gitmesi bir daha sesini duyaman ayak sesleri olmadan...
Büyüdüğün sokaklarda gezmemesi akşam olduğunda evin kapısını çalmamasını...
Kurduğun hayallerinin yarım kalması canının yarısını kaybetmen o olmadan yaşayamaman...
Ben büyümeyi hiç sevmedim sen olmadan ne gecemi ne gündüzümü nede yarınlarımı...
Bir selamla başlayan bir elvedayla bitirdim
Öyle derin yerdeydi ki yerin bir sarsıntıda yerle bir oldu..
Şimdi toz duman virane bir halde yoksun
Ben sevmiş sevilmek istemişdim çıkarsızca
Bilmedim beni bu kadar yorup kırıcanı incilticeni
Uzak mesafeler yoktu aslında aramızda
Senle aynı şehrin havasını solumaktaydım
Sen hiç yanımda olmadın beni korumadın
Sana sarılmak istedikçe sen uzak durdun anne
Ben başka annelere özendim oturup ağladım
Geç kaldım sana sevdamıza herseyimize ..
Birbirimize vakit bulamazken ayirmazken..
Şimdi yoksun istesekde bir araya gelemeyiz.
Çok özledim yokluğun cehennem ateşi misali.
Ellerimi tut desem al sar beni sımsıkı desem..
Gecenin kaçı bilmiyorum sen yine aklımda yüreğimde kalan...
Gözlerimi kapatsam sen geliyorsun aklıma o an birtek sen...
Senin yokluğunda caresizligimi yaşıyorum yerin dolmuyor olmuyor...
İnsanın içi acirken gülmek nedemek bilemezsin çok acı...
Özledim be seni nasıl niye diye sorma bir volkan misali patladım patlıcan...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!