Bir selamla başlayan bir elvedayla bitirdim
Öyle derin yerdeydi ki yerin bir sarsıntıda yerle bir oldu..
Şimdi toz duman virane bir halde yoksun
Ben sevmiş sevilmek istemişdim çıkarsızca
Bilmedim beni bu kadar yorup kırıcanı incilticeni
Uzak mesafeler yoktu aslında aramızda
Senle aynı şehrin havasını solumaktaydım
Sen hiç yanımda olmadın beni korumadın
Sana sarılmak istedikçe sen uzak durdun anne
Ben başka annelere özendim oturup ağladım
Geç kaldım sana sevdamıza herseyimize ..
Birbirimize vakit bulamazken ayirmazken..
Şimdi yoksun istesekde bir araya gelemeyiz.
Çok özledim yokluğun cehennem ateşi misali.
Ellerimi tut desem al sar beni sımsıkı desem..
Gecenin kaçı bilmiyorum sen yine aklımda yüreğimde kalan...
Gözlerimi kapatsam sen geliyorsun aklıma o an birtek sen...
Senin yokluğunda caresizligimi yaşıyorum yerin dolmuyor olmuyor...
İnsanın içi acirken gülmek nedemek bilemezsin çok acı...
Özledim be seni nasıl niye diye sorma bir volkan misali patladım patlıcan...
Dalıp gitsem yada bir şarkı dinlesem sen geliyorsun aklıma anlamsız...
Neden bilmiyorum içimi kalbimi kocaman bir acı kaplıyor nefes alamıyorum...
Biliyormusun herkes çok neşelisin kimse senle yaşlanmaz diyor gülüyorum...
Neden biliyormusun içimde kopan fırtıyanı saklamak acımı içime gömmek için...
Hani bir söz vardır çok gülen çok acısı olan insanmış derler benim gibi...
Bu gece sana gelmek istedim bir o kadar da korktum kapını çalmaya...
En son bana çık git demiştin bütün gözyaşlarımı içime gömüp gitmiştim...
Hayal dedim yanlış duydum dedim ama kendimi kandırdım şimdi olmadı yine...
Her yol her cadde beni senin sokağına götürüyor bir güç ihtiyacı var diyor...
Sen çoçukluğumdun hayallerimin baş mimarıydın bir anda enkaz altında bıraktın...
Gözümün gördüğü kalbimin sevdiği tek adamdın dili yalansız gönlü vefalı doğru olduğunu sandığımdın...
Nasıl inanmışım güvenmişim ya kalbim ya o nasıl sevdi seni böyle anlamıyorum anlayamıyorum...
Sana her gelişimde bir umut doğuyor içimde ama ya sonra sonrası hayal kırıklığı pişmanlık öfke...
Yıkıldım kırıldım da bir okadar da aklım öfke içinde kalbim ise uslanmayı bilmeyen yaramaz çoçuklar gibi...
Çoçukluğum geldi aklıma yaramaz laf dinlemeyen bir yanım vardı şimdi aynısını aklım ve kalbimde aynı...
Ne ağıtlar yaktım ne şiirler yazdım ne acı türküler söyledim geçmiyor içimdeki yangının...
Sen aydınlığım sığındığım limanım arkamda duran koca dağımdın...
Sen gittin ne aydınlığım ne limanım nede dağım kaldı alabora misali yıkıldı dağıldı...
Sanki sana kavuşmak için çabalıyor kalbim bitsin bu ayrılık diyor nefes alamıyor sanki...
Sen beni bırakıp gittin ya dünyam başıma yıkıldı güneşim söndü gülüm soldu...
Artık çok korkuyorum herkesten herşeyden nefes almaktan bile...
Yalana dönen dillerden iki yüzlü insan görünümlü şeytanlar dan..
Nede rahatlar biliyormusun yalan söylerken korkmadan...
Sen üzülmüşsün kırılmış sın kimin umrunda önemsizsin...
Bazen bu dünyaya ait olmadığımı ve bu dünyaya niye geldiğimi merak ediyorum...
Canım yanıyor yüreğim sanki alabora
Sen yoksun senden kalan bir hatıran
Her gece dilimde duamsın yeminimsin
Belki diyorum bugece gelir rüyalarıma
Bakıyorum sen gelmemişsin yoksun
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!