Uçsuz bucaksız bir çöl gibiydi sana olan hasretim,
Buzlara teslim olur, kaçmak bilmezdi gözlerim,
Hayatımın en keskin soğuğuydu, bir tek seninle ısınırdı bedenim,
Çöl sıcağında üşümek miydi, gülerken ağlamak mıydı benim serüvenim ?
Bak, ağaçlar yapraklarını dökmüş, oysaki daha ilkbahardayız,
Yağmurlar tenimi ıslatmaz olmuş, sırılsıklam yapa yalnızız.
Gündüzler, gecelere teslim olmuş, toprağın en güzel tarafındayız.
Mezara girmeyi bekleyen, yaşayan birer kadavrayız..
Kayıt Tarihi : 30.04.2026 23:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!