I
Toprağa yaslı alnım; arzın merkezine bir ihbar,
Güneş, ensemde örsünü döven amansız çekiç.
Akrep; saate saplı bıçak, zamanı kanatan sızı,
Dağılmaz kafa, dağılır sabrın o kof surları.
Ter; düşüncenin tuzu, dökülür mülkün üzerine,
Çamur dizimde kadim lisan, toz kirpiklerimde vaiz.
Ellerim, bir yükün işgaliyle kararmış,
Aklım, kaçacak delik arayan vahşi kısrak.
II
Yorulan etle uyanır akıl; sancıyla kurulan terazi,
Suskunluk, içimde postallarıyla yürüyen bir tugay.
Bir annenin göğsünde iki ayrı saat vuruşu:
Biri sütü sayar, beyaz ve mukaddes,
Biri korkuyu, kara ve her daim tetikte.
Hangi anında dağılır insan, hangi anında sırt çevirir?
Herkes aklını bir vitrin süsü gibi asmış da duvara,
Yükler arka sokaklarda çürür, haysiyetten bihaber.
III
Bilgi; beyaz önlüğüyle gezen o steril yalan,
Elleri tertemiz, kalbi kaskatı bir nizam.
Kalp kırılmadan açılmaz aklın paslı kapısı,
Teselli; hakikatin yüzüne sürülen o ucuz makyaj.
Ben kafamı kaybetmedim, bir meydan okuma gibi taşıdım,
Yürürken öğrendim gövdemin ve isyanın ağırlığını.
Ayaklarım ki; sokağın ve toprağın kadim müridi,
Düşünce; saf tutmuş bir cemaat gibi sık ve vakur.
IV
Yük omuzda sinsi misafir, fikir bekler kemikte,
Her gece aynı rüya; başka yüzle gelen aynı korku.
Alışır insan karanlığın o koyu ve sağır ekmeğine,
Kafa değil, gece dağılır sonunda kendi boşluğuna.
Tüfek kör iştir itikadımca, dipçiği çarpar düşünceye,
Vuracaksan yüreğe vur; aheste, iz bırakarak, derinden.
İnsan toparlanmaz birden; parça parça, kanayarak derlenir,
Kafa da dağılmaz; insan sadece yerini öğrenir.
Kayıt Tarihi : 2.04.2026 14:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hece Dergisi, Sayı 351, Mart 2026


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!