Sen Olmayınca Şiiri - Hakan Tamer Bayın

Ellerin elimden kayıp uzaklaşınca anladım,
Soğuktan titrer oldu bedenim,
Gözlerin gözlerimden uzaklaşınca hasreti tattım,
Ağlamaktan görmez oldu gözlerim,
Yaşamak senmişsin, sen olmayınca ölüme hasret kaldım,
Mezar beni çağırır, seni sorar oldu kefenim.
Öyle mağrur, öylesine bensin ki, sen olmayınca kalmaz hevesim.
Sana olan aşkımı mısralarda ararsın da, bilmezsin, bunu anlatmaya yetmez nefesim.

Nefesim yalancı, hayatım anlamsız imiş,
Varsın öleyim, sen olmayacaksan hayatımda, içeyim en acı zehri.
Ölüm bile yaşamın huzurunu tattırdı, varlığın şifa imiş.
Sırtım ter, ellerim kan içindeyken dahi.
Hissetmez oldum, seni sevmek güçlenmek imiş.
Ne zaman bitecek diye sorarsın, bilmez misin bu aşk ebedi.
Ellerim üşür, bedenim titrer ama soğuk nedir bilmezmiş,
Yanımdaysan eğer yazım da, kışım da en büyük mevsim, güneşim seninle baki...
Sen olmayınca yaşamak zulüm, ölüm ise ömrümün en güzel sesi.