Yaşa Sen Ey Can Şiiri - Kasım Kobakçı

Dağların üstünde kararınca yüz,
Bekleşir çobanlar, biterken gündüz,
Koyunlar ağılda dururken dümdüz,
Sessizce yayılır ulu ormana.
*
Kurtların sesleri sarar her yanı,
Ürpertir gecede uyanan canı,
Titretir vadide donan al kanı,
Umutla bakılır sessiz obana.
*
Şafaklar sökmeye yüz tutar erken,
Güneş dağ ucunda ışık serperken,
Bir ses fısıldanır bebek gülerken,
Doğadan hediye gelir yabana.
*
Der ki: "Ben yaylanın yeşil sesiyim!"
Sen kimsin dersen bil, "Kır nefesiyim!"
"Ben şu ulu dağların hevesiyim!"
Adın "Bahar" olsun, doğan zamana.
*
Benim aydınlığım, ulu çınarım,
Gönülden çağlayan temiz pınarım,
Dağların çiçeği, taze baharım,
Adın Bahar olsun, can katan cana!
*
Ormanın bağrında gece olunca,
Kuşlar yuvasında sessiz solunca,
Ayın soluk nuru yere dolunca,
Karanlık bürünür yüce ormanlar.
*
Yapraklar hışırdar ıssız ormanda,
Ceylanlar ürperir bu dar zamanda,
Bir sancı belirir garip harmanda,
Sesleri fısıldar esen rüzgarlar.
*
Gecenin içinden sökülür şafak,
Toprakta yeşerir ince bir yaprak,
Yeşile bürünür uyanan toprak,
Doğuşa şahittir coşkun pınarlar.
*
Ben derim: "Bulutum, dağlarda esen."
Kimsin dersen eğer: "Beni bir bilsen!"
Adın "Kaval" derim, "Şarkımı sevsen."
Şarkılar mırıldar taze fidanlar.
*
Benim uçsuz bucak koca ovamsın,
Göklerde süzülen beyaz yuvamsın,
Derde şifa olan taze devamsın,
Adın Kaval olsun, ey güzel dağlar!
*
Vadinin üstünde yıldız kayarken,
Çobanlar sessizce koyun sayarken,
Ateşin külünü yeller yayarken,
Dağlardan aşağı eser deli yel.
*
Uzakta suların sesi inlerken,
Tabiat rüzgarın göğsün dinlerken,
Çiy düşen yapraklar hep serinlerken,
Ovalara iner coşkulu bir sel.
*
Karanlık yarılıp sabah olurken,
Ağaçlar güneşi erken bulurken,
Yeni bir tomurcuk canı bulurken,
Beşiğini sallar görünmez bir el.
*
Ben derim: "Ormanda öten serçeyim,"
Sorsalar kimim ben: "Gökte peçeyim,"
Adın "Güneş" olsun, "Işık saçayım,"
Sazıma dokunur incecik bir tel.
*
Benim baharlarda açan kirazım,
Yüreğimi çalan o tatlı nazım,
Dinmeyen neşemsin, bitmeyen yazım,
Senin adın Güneş, canım, ey güzel!
*
Soğuk bir ayazla donarken nehir,
Buzlara bürünür uzakta şehir,
Geceye dökülür acı bir zehir,
Yüce dağ başında dumanlanır baş.
*
Ayaz dondururken suyu olukta,
Kuzular meleşmez bu loş solukta,
Bir hüzün gezinir sisli ufukta,
Dağlara yaslanır yosunlu bir taş.
*
Şafaklar sökülüp gün ışıyınca,
Kırmızı renkleri ufka saçınca,
Doğanın kucağı gülüp açınca,
Yalnızlık biter de gelir bir yoldaş.
*
Ben derim: "Yollarda tozuyan izim,"
Sen kimsin dersen, "Ben mavi denizim!"
Adın "Toprak" olsun, "Yeşersin bizim,"
Bütün canlılara olursun sırdaş.
*
Ey koca çınarım, gölgem, direğim,
Tohumla canlanan sevgi yüreğim,
Tarlamda yeşeren taze çileğim,
Adın Toprak olsun, canım arkadaş!
*
Baykuşlar ötüşüp gece biterken,
Karanlık gölgeler usul yiterken,
Bacadan gri bir duman tüterken,
Toprakta belirir ince bir filiz.
*
Çekirgeler susar yeşil yaprakta,
Tohumlar çatlıyor kara toprakta,
Gözler hep bekliyor, umut uzakta,
Sabahın yolunu gözlüyoruz biz.
*
Derken gün ağarır karşı tepeden,
Işıklar süzülür ince perdeden,
Bir nefes uyanır koca gövdeden,
Vadiye kazınır unutulmaz iz.
*
Ben derim: "Toprağı yaran yağmurum,"
Kimim ki sorsalar: "Nehir, çamurum,"
Adın "Orman" derim, "Sendedir nurum,"
Yıkanır ruhumuz, olur tertemiz.
*
Benim yeşil yurdum, sığınak dağım,
Gökkuşağı gibi renklenen bağım,
Kışın ardı sıra canlanan çağım,
Adın Orman olsun, koca bir deniz!
*
Gecenin örtüsü ovayı sarar,
Rüzgarlar eserek dağları yorar,
Çobanlar kayıp bir kuzuyu arar,
Dağların başını kaplıyor duman.
*
Dere şırıldamaz, sular donmuştur,
Ağacın dalına karga konmuştur,
Gökyüzü simsiyah renge doymuştur,
Acıyla kıvranır bitmeyen zaman.
*
Gece ortasından aydın gün doğar,
Güneşin ışığı gölgeyi boğar,
Bulutlar toplanır sevinçle yağar,
Neşeyle yürür hep o koca kervan.
*
Ben derim: "Göklere uçan kartalım,"
Kimim ki dersen ben: "Ulu bir dalım,"
Adın "Çiçek" olsun, "Gül kokla balım,"
Doğanın bağrında yaşanır bu an.
*
Benim canım yavrum, gökteki ayım,
Yeryüzüne düşen koca sarayım,
Çiçekler içinde altın buğdayım,
Senin adın Çiçek, yaşa sen ey can!