Yarım Kahve Şiiri - Musa Niyaz Erdem

Perdenin bittiği, camın çıplak kaldığı o dar sızıntıdan;
Döküldü sabahın keskin tanecikleri.
Odanın köşesine çarpan o çiğ beyazlık;
Dünün tozunu bugünün eşiğine süpürüyordu.

İçeride her şey hissiz.
Dünya, kirpiklerimin ucunda emanet;
Taşınması imkânsız bir fazlalık gibi...

Mutfak tezgahında yarım bir kahve,
Sırtımda dünden kalma ıslak bir ceket;
Durağın karmaşasında beklerken hayatı,
Zihnim hâlâ o kahvenin yarım kalmışlığında...