45- Neynıka Min Şiiri - Ali Fırat Dicle

45-NEYNIKA MIN

Mîna ku di gotinên te de neynikek hebe…
Lê ne ji cameyê ye,
Mîna rûyê aveke bêmjî ye.
Her ku mirov nêzîk dibe zelal dibe,
Her ku dûr dikeve mirov dikişîne nav xwe.
Li kuncên herî asê yên dilê min
Tu mîna bayekî yî ku hêdîka dest dide,
Ez bi hatina te nahesiyan,
Lê çûyîna te
Dirêj dirêj deng vedide di hundirê min de.

Zarokek heye di hundirê min de…
Çavên wî/wê tije meraq in.
Dema bi te re diaxive hişyar dibe.
Tu destê wî/wê digirî û dibî babet
Bi ber kolanên nenas ve
Bi ber rêyên bêtabela û bênav ve.
Li serê her kuncî hestek…

Di her gavekê de bîranînek
Derdikeve pêşiya min.
Carinan dema ez li te dinihêrim
Ez xwe dibînim…
Lê ne halê min ê îro,
Yê ku hatiye ji bîr kirin, hatiye tepisandin,
Belbî jî aliyê min ê ku hatiye veşartin.

Mîna ku tu bi zimanê wî zarokê hundirê min diaxivî,
Hevokên wî yên nîvco mayî temam dikî,
Li cihê ku ew bêdeng dibe tu jî bêdeng dibî,
Li cihê ku ew dikene tu jî zêde dibî.

Ez, dema di vê şibandina ecêb de winda dibim
Bi rastî ez xwe dibînim.
Tu ne kesekî din î belbî jî…
Mîna şiklê girtî yê dengekî yî ku di hundirê min de deng vedide
Û min ev demeke dirêj e nebihîstiye.

20.05.2022