45- Aynam Şiiri - Ali Fırat Dicle

45-AYNAM

Senin sözlerinde bir ayna var sanki…
Ama camdan değil,
Sisli bir su yüzeyi gibi.
Yaklaştıkça netleşen,
Uzaklaştıkça içine çeken.
Kalbimin en kuytu köşelerine
Usulca dokunan bir rüzgâr gibisin,
Gelişini fark etmiyorum,
Ama gidişin
Uzun uzun yankılanıyor içimde.

İçimde bir çocuk var…
Gözleri merakla dolu.
Seninle konuşurken uyanıyor.
Elinden tutup götürüyorsun onu
Bilinmeyen sokaklara,
Tabelasız, adı konmamış yollara.
Her köşe başında bir duygu…

Her adımda bir hatıra
Çıkıyor karşıma.
Bazen sana bakarken
Kendimi görüyorum…
Ama bugünkü halimi değil,
Unutulmuş, bastırılmış,
Belki de saklanmış yanımı.

Sanki içimdeki o çocuğun diliyle konuşuyorsun,
Yarım kalmış cümlelerini tamamlıyor,
Sustuğu yerde susuyor,
Güldüğü yerde çoğalıyorsun.

Ben, bu tuhaf benzerlikte kaybolurken
Aslında kendimi buluyorum.
Sen bir başkası değilsin belki de…
İçimde yankılanan,
Uzun zamandır duymadığım
Bir sesin şekil bulmuş hali gibisin.

20.05.2022