Dağın başında tek başına dikilirim
Ne yanı başımda bir kardeş, ne gölgemde bir yolcu
Rüzgâr eser, dallarımda fısıldar yalnızlığımı
Yapraklarım dökülür, yine de ayakta kalırım.
Yağmur vurur kabuğuma, kimse sığınmaz altına
Güneş yakar, kimse serinlemez gölgemde
Köklerim toprağa tutunur, derinlere iner
Ama kalbim geniş bir boşlukta salınır.
Kuşlar konar bazen, kısa bir misafir
Sonra uçup gider, yine yalnız kalırım
Mevsimler değişir, ben değişmem
Yalnızlığım büyüdükçe daha da kök salarım.
Yalnız ağaç…
Dimdik dururum fırtınalara karşı
Ne yıkılırım ne de eğilirim
Toprağa, göğe ve kendime yaslanırım
Yalnızlık da bir tür güçtür, öğrenmiştim
Kayıt Tarihi : 8.05.2026 23:43:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hayatın ortasında yalnız kalan, ama ayakta durmayı başaran bir insanın, doğadaki yalnız bir ağaç üzerinden kendi iç dünyasını ve direncini anlattığı sembolik bir şiirdir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!