Yokluğun bir bıçak gibi saplandı içime
Geceler uzadı, yıldızlar bile yoruldu
Rüzgâr adını fısıldıyor hâlâ kulağıma
Ben sustum, dünya sustu, zaman durdu.
Gündüzler yalan, güneş boşuna doğuyor
Sen yoksan aydınlık da karanlık kadar soğuk
Her köşede resmini arıyorum sessizce
Parmaklarım boşluğa değiyor, ruhum yorgun.
Gecelerce yıldızları tek tek sayıyorum
Her biri bir umut, her biri bir veda
Sabah olsa da içimde hep gece kalıyor
Gözlerimden dökülen yaşlar seni anlatıyor bana.
Sensiz geçen her an bir ömür kadar uzun
Dönersen eğer, kapım değil, kalbim açık
Yoksa bu gece de bir gözyaşı daha bırakacağım
Gecenin suskunluğuna, adını fısıldayarak...
Kayıt Tarihi : 8.05.2026 23:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Çok sevdiği kişiyi bir sabah ansızın kaybeden gencin derin özlemidir bu şiir. Geceler boyu aradığı sevgilisinin yokluğuyla baş edemeyen genç, gündüzleri yalan gibi gelen hayata ve her gece döktüğü gözyaşlarına sığınır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!