Yalan sözlerini Al Da Öyle Git

Sırtında yamalı bir geceyle çık bu evden,

Cebinde biriktirdiğin o paslı harfleri de al.

Eşiğe bıraktığın gölge bile ağır geliyor artık bu koridora,

Yalan sözlerini de al da öyle git.

Dokunduğun kapı kolları bile küstü parmaklarına,

Söylediğin her kelime zehirli bir sarmaşık gibi dolandı odalara.

Şimdi hangi rüzgâr temizler bıraktığın enkazı?

Kendi yarattığın fırtınada kaybol, arkana bile bakma.

Bütün yeminlerini topla masanın üzerinden,

Bir tek kırıntı bile kalmasın sabaha.

Beni inandırdığın o uydurma gökyüzünü de katla bavuluna,

Gözlerindeki o yabancı sisle beraber sessizce uzaklaş.

Bardakta unutulmuş soğuk çay gibi tatsız her şey,

Duvarlara sindirdiğin o tekinsiz sessizliği de yüklen.

Adının geçtiği her cümleyi söktüm bu evin hafızasından,

Yaralarıma bastığın o tuzlu vaatlerini de al da öyle git.

Aynalarda bıraktığın o yabancı yüzü de götür yanında,

Bakışların sökülüp kalmasın eskimiş çerçevelerde.

Zamanı geriye sarsam bile bulamam o ilk temiz sayfayı,

Mürekkebi kurumuş o sahte hikâyeni de topla.

Zamanın yıprattığı o eski takvim yapraklarını da kopar,

Giderken ayak izlerini bile bırakma bu parkelerde.

Sana harcadığım o saf sabırları bir bir iade ediyorum şimdi,

Gönlümün eşiğine kilit vurdum, o sahte anahtarları da al da öyle git.

Adımların ağırlaşmasın kapının önünde, tereddüt etme,

Çünkü içimde bıraktığın o yangın çoktan küle döndü.

Sözlerinle boyadığın o karanlık tabloları da sök duvarlarımdan,

Kendi masalının yalan kahramanı olarak kal o uzak şehirlerde.

Yüzüme bakma, o son maskeni de düşürme yere.

Zaten ne zaman konuşsan, içindeki uçurumlar dökülüyordu önüme.

Artık bu ömürde tek bir nefeslik bile yerin kalmadı.

Git artık.

Giderken topladığın o sahte dünyanla,

Yalan sözlerini de al da öyle git.