Yabanın Sessizliğı Şiiri - Yücel Özkü

YABANIN SESSİZLİĞİ
Bir başıma kaldım şimdi,
Issızlığın ortasında.
Ne sesimi duyan kaldı,
Ne gölgem var ardımda.

Akşam çöker dağ başına,
Gölgesi iner bağrıma.
Rüzgâr savurur hüznümü,
Sessiz kalan yollarıma.

Yollar önümde uzanır,
Taşlar dinler feryadımı.
Bir kuş konar dalıma,
Sonra terk eder yurdumu.

Gönlümde eski bir yara,
Gözlerimde ince hüzün.
Nice mevsimler geçse de,
Dinmez içimdeki sızı.

Bir başıma kaldım yine,
Yabanın soğuk koynunda.
Bir tek sevdan yaşar hâlâ,
Kalbimin derin yerinde.

YÜCEL ÖZKÜ
19 Temmuz 2026/08:27