57- Straneka Kevn Şiiri - Ali Fırat Dicle

57-STRANEKA KEVN

Li ser milê çiyayekî
Salan berê hatiye qutkirin,
Wek mîxekî zengilgirtî,
Navê te di hundirê min de ma.
Her dema ku ba tê,
Êşa te hinekî din di hundirê min de kûrtir dibe.
Her dema ku şev dadikeve,
Ne tenê ezmên,
Lê hemû kuçeyên hundirê min jî tariyê digire.
Birçî mam…
Ne tenê ji nanê,
Ez ji dengê te birçî mam.
Ji wê ronahiya ku sibehan diket ser rûyê te,
Ji wê germiya ku destê te daye lepên min,
Ji wê gotina navê min bi hêdî…
Piştre tî bûm,
Wek çolan tî.
Ji dilovaniya te qetreyekê,
Ji sarbûna nêrînên te,
Ji wê aramiya ku ji rêzikên çavên te dadiket,
Ez tî bûm.
Şeva xayîn… tariyê…
Heta çirayên kolanan jî ji tirsê dileriziyan.
Wekî ku dîwar li ser min dimeşiyan,
Siyayan stûya min digirt.
Heyv dernakeve ezmênê,
Wekî ku kesekî ew jî şandibû sirgûnê.
Bayê li pencereya min
Tunebûna te hildida.
Her dema perde dihejiyan,
Min digot: “Tu hatî.”
Lê yê ku tê, tenê
Dengê gavên veqetînê bû.
Mirov carinan
Heta di hundirê xwe de jî cih nagire ya,
Ez jî wisa bûm işte.
Di hundirê min de dengê kemanek şikestî
Bêdawî digeriya.
Her bîranînek te
Wek kêrikek zengilgirtî
Ji heman cihî min dibirî.
Ger biaxivim dengê min belav dibû,
Ger bêdeng bim, bahoz di hundirê min de diqeliqîn.
Ji ber ku dema tu çûyî,
Ne tenê mirovekî tenê ji jiyana min kêm bû,
Roj ji dinyaya min kişiya,
Çivîk ji hundirê min koç kirin,
Heta zarotiya min jî bêdeng bû.
Mirov wek kursiyekê kevn dibe
Di bin vê hemû barê de.
Şevan bê cixare mam,
Berê min te ji dûmana wê re vedigot.
Niha di külxaneyê de kom dibû
Tenê tenêtî bû.
Piştre bêxew mam.
Heta ezana sibehê
Min di şikestiyên banî de rûyê te digeriya.
Her şikestinek hinekî din dişibiya te.
Û her sibeh
Hinekî din westiyayî li ser min radibû.
Li ku biçûma,
Min te di hundirê min de hildigirt.
Heta di qelebalixiya kolaneke mezin de jî
Min navê te bi bêdengî didigot.
Mirov carinan
Azadiya xwe dispêre cotek çavan.
Ez tevahiya temenê xwe
Di nêrînên te de girtî hişt.
Min xwest ji te birevim, nebû.
Min xwest te jibîr bikim,
Bîranîn bi înadê te mezin kir di hundirê min de.
Baran ji aliyê te ve barî,
Stran ji aliyê te ve bêdeng bûn,
Wêneyên kevn
Şevan li hember min disekinîn û digiriyan.
Wek siyekê ketî pey min.
Di sarbûna zivistanê de di cêbê min de veşartî bûyî,
Di germiya havînê de ji eniya min wek terê diherikî.
Carinan li stasyona trênê nêzî min dibûyî,
Di meydana qelebalix de
Ji nişka ve dest li milê min dikirî.
Tu çûyî belkî…
Lê evîna te neçû.
Ji ber ku hin evîn
Tenê di dil de na dijîn,
Dikevin hestiyan,
Tev li xwînê dibin,
Dibin nefes û di hundirê mirov de digerin.
Niha di herî quntarê şevê de
Ez rûdinim û li te difikirim.
Baran bi hêdî li cama min dixe.
Kuçe vala ne,
Bajar di xew de ye,
Lê di hundirê min de hîn jî şerekî mezin didome.
Destên min sar dibin.
Piştre rûyê te tê ber çavên min,
Wek sibeheke biharê.
Û di wê kêliyê de fam dikim…
Mirov
Ji cihê ku herî zêde jê hez dike birîndar dibe.
Hin birîn qet venagirin.
Mirov tenê
Fêr dibe ku bi wan re bijî.
Evîna te niha
Li ser lêvên min strana kevn e,
Stranek şikestî, xemgîn, şewitî…
Û ez hîn jî
Di hundirê wê stranê de dijîm.
25.08.1988