Vicdanlar Sürgünde Şiiri - Kadir Deniz

Bağırmak istiyorum insanlığa, üstadım;
haykırmak istiyorum ruhsuz bedenlere.
Nefretim keskinleşti,
bir bıçak gibi saplanacak onca duygusuza.

Yargılanır mıyım sence, üstadım?
Kaç yıl gözyaşı hapsi verirler gözlerime?
Ağma olurum belki, üstadım;
bakışlarım sancılanmaz vefasızlıklara.

“Adalet mülkün temelidir.” derler,
yanlış bilgi, üstadım.
Adaleti astı insanlık.

Vicdanlar sürgünde, üstadım,
merhamet paslı bir kilit artık.
Hakikat, gürültüde boğuluyor
ve sessizlik ödüllendiriliyor.
İnsan, insana kör kesilmiş;
en ağır ceza, görmezden gelinmek.

Soruyorum sana, üstadım:
Bu enkazda insan kalır mı?
Küllerinden utanır mı zaman,
yoksa alışır mı bu çürümeye?
Eğer umut suçsa,
en ağır hükmü ben giyerim.