Sokaklardaki sabaha karşı sergilenen sessizlik, benliğimin göstergesidir.
Ya da boş bir parkta kendi başına sallanan salıncakta eğlenir ruhum.
Kimi zaman savruluyor hiçlik rüzgarında duygularım;
Şiirlerimi hapsettiğim, boyası dökülmekte olan küf kokan duvarlarım varya, hani çentikle taştı, yer kalmadı kafiyeye.
Kayıt Tarihi : 6.04.2026 03:17:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Aşkın Dengesi Neydi? - şiir kitabından alıntıdır..
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!