Buz Tutmuş Vicdanlar Şiiri - Güven Tekin

​Bu dünya artık yaşanmaz hale geldi,
Her şeyin ucu paraya dayandı.
İnsanlar helak oldu, bitti tükendi;
Asgari ücretle geçinmek hayal oldu.

​Adım atsan para, her köşe başında;
Yoktur buna bir çare, gözler yaşında.
Ekmek alamayan var bu kışın başında,
Emekliye yaşamak artık haram olmuş.

​Yakında aldığımız havaya da,
Para isterler elbet bu gidişatta.
Olan hep garibana oluyor hayatta;
Zenginlerin cebi eksilmesin yeter ki!

​Soyup soğana çevirdiler halkı,
Bunun ilacı yoktur doktor bey.
İnsanları yaşarken öldürdüler,
Yamyam gibi garibana çöktüler.

​Adalet arayanı hapse attılar;
Bir eli yağda, diğeri balda...
Garibana dünyayı dar ettiler,
Emekli maaşı kiraya yetişmez.

​Bu insanlardan ne istediniz soysuzlar?
Düzen bozulmuş, dikiş tutmaz bir kere.
Dilim sivridir, görünür Silivri yolu;
Hak arayanı hemen atarlar içeri!

​Asgari ücret kirayı bile ödemez,
İşçinin hali hatrı asla sorulmaz.
Her gelen ancak cebini doldurur,
Bozuk düzen kimseye nefes aldırmaz.

​Pazarda yangın var, mutfakta figan,
Dolanır ortalıkta binlerce yalan.
Halkın sırtından geçinen o yılan,
Emmez mi kanını bu mazlumun daha?

​Marketler darphane, etiketler kurşun;
Vurur sırtından garibi, sen hayal kur dur!
Tabağında yokken bir lokma huzur,
Sarayda şatafat, görkem durur.

​Okulun masrafı, yolun parası;
Kapanmaz bu halkın derin yarası.
Ak ile karanın seçilmez arası,
Geçim derdi her evin kara sevdası.

​Hangi kapıyı çalsan hepsi kilitli,
Vatandaşın derdi katmerli, dertli...
Söz gümüşse sükut altın değildi;
Konuşan ağzı bağlamışlar besbelli.

​Güven'in feryadı sığmaz bu saza,
Kader deyip geçme, bu başka kaza.
Böyle adalete, böyle bir yaza,
Daha ne kadar dayanır bu can, bu kaza?