Üstümden yük kalktı bilir misin?
Ağladım sen gidince, ama değmezmiş.
Mutluluktan ağlarım şimdi,
Sendeki belirsizlik gerçek değilmiş.
Şimdi anka kuşu gibi, doğdum yeniden,
Hayatımı sorgularken kendimi,
Buldum beni ıssız bir sokakta;
Araf mı denir buna, bitmişlik mi?
Sen bir diyarda, ben ise diğer ucunda...
Derler: "Ne yaşadın da yazıyorsun?"
Çözemedim seni; varlığın bir ödül mü, yoksa gençliğime biçilmiş bir kefen mi?
Mevsim ilkbaharmış, güldüm geçtim sadece.
Ruhunun soğukluğu, söndürdü güneşi bile,
Herkesi yakıp küle çeviren kalbin, neden buz tutuyor bana gelince?
Bana hep gelme, bağlanır kalbim kördüğüm misali.
Yazdım yine şiirlerin en hüzünlüsünü,
Zihnimde başka isim barınır mı sence?
Kadehimi kaldırdım, olmayan şerefine;
Astım paltomu, hayat denen harabeye.
Güneş vuruyor yüzüme,
Senmişsin gözümü yakan.
Ayçiçeğinin yeri farklıydı kalbinde,
O güneşe, ben de sana dönerdim.
Hayat ağacımın dalları kırıldı bir bir,
Bilmem, kaç kırılmaya dermanı kaldı?
Sen o ağaçta açan tek çiçektin,
Artık ne çiçek, ne de hayat kaldı.
Dağın tepesine çıksam bulur muyum seni?
Neden kaybetmekten korkuyorum ki?
Halbuki bir kere bile görmedim seni,
Çekmedim kokunu içime.
Sen başkasını sevdin, başkası çekti kokunu,
Bazen kızıyorum kendime;
Neden hiç senin olmayan bir kadına aşık oldun diye?
O saçların rüzgarda dalgalanırken,
Güzel yüzün bana gülerken,
Bana "Seni seviyorum," derken;
Nasıl seni sevmeyeyim?
Azimet eylerim şimdi, madem çok istedin;
Sen yoksan divane olsam ne fayda eyler?
Reva mı kalır sana, olur musun bahtiyar?
Yoksa ezeli bir isyan, iliklerime mi nüfuz eyler?
Tanıdım yine yeni birini;
Bilemem doğru kişi mi, yoksa hain mi?
Kalbim alışmış yokluğa, yalnızlığa...
İster mi bir meleği yanımda,
Yoksa bilir mi şeytan ayak ucumda?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!