Güzün Son İdamı

Hayat ağacımın dalları kırıldı bir bir,
Bilmem, kaç kırılmaya dermanı kaldı?
Sen o ağaçta açan tek çiçektin,
Artık ne çiçek, ne de hayat kaldı.

Dağın tepesine çıksam bulur muyum seni?
Yoksa yerin dibi mi seni benden saklayan?
Seni bulmak için bin yemin ettim,
Ama şimdi ruhum bir uçurumun kıyısında...
Veda etmek için hiç bu kadar heves etmedim.

Adım adım yaklaşıyorum o sessizliğe,
Karanlık bir liman artık son durağım.
Ölen ruhum değil, o çoktan çürüdü;
Kendi ipimi kendim çekerim de,
Sana olan bu öfkemi nereye asarım?

Hak etmeyene neden verilir bunca değer?
Kalbim artık her şeye, her zerrene küstü.
Ben eski ben değilmişim meğer,
Sen de aşık olduğum o kadın değilsin.

Eskiden aşk kokan tenin, şimdi yabancı...
"Unuttum" diyorum, "geçti o sancı."
Ama gece yarısı kabuslarla uyanıyorum;
Neden mümkün değil seni kökünden kazımak?
Gözlerim kan çanağı, ruhum bir enkaz,
Her gece aynı urgan, aynı kadın...