Buz Tutmuş Yangın

Çözemedim seni; varlığın bir ödül mü, yoksa gençliğime biçilmiş bir kefen mi?
Mevsim ilkbaharmış, güldüm geçtim sadece.
Ruhunun soğukluğu, söndürdü güneşi bile,
Herkesi yakıp küle çeviren kalbin, neden buz tutuyor bana gelince?

Bana hep gelme, bağlanır kalbim kördüğüm misali.
O kadar deliyim ki sana;
Çöl olsan, kuraklığında boğulmak isterim!
Söyle, bu aşkın sonu vuslat mı yoksa ziyanın en derin hali mi?

Seni değil, özlemeyi özledim aslında;
Ebediyen yok ettin kalbimi aşka.
Hüzün sardı her yanımı, bir yanım yasta;
Diğeriyse gömüldü seninle beraber aynı mezarlığa.