Hayat ağacımın dalları kırıldı bir bir,
Bilmem, kaç kırılmaya dermanı kaldı?
Sen o ağaçta açan tek çiçektin,
Artık ne çiçek, ne de hayat kaldı.
Dağın tepesine çıksam bulur muyum seni?
Yoksa yerin dibi mi seni benden saklayan?
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta