Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Tapar mala mülke gerçeği görmez,
Sevaba hayra kendini yormaz,
Burnu havada gezer selamda vermez,
Aç gözlü zalimdir varlık babası.

Hep yükselir büyüdükçe küçülmez,

Kışlanın içinde kapanıp kaldım,
Dedim eyvah! Gardaş ben niye geldim,
En sonunda yine asker mi oldum!
Çabuk git başımdan zalim ayrılık.

Dünyayı yarattı bizi yarattı,
Kullara dünyayı emanet etti,
Doğa güzelliği cana can kattı,
Yoklukla varlığı var eden ALLAH.

İstediğin yerde hazır her yerde,

Burası köy değil şehirdir şehir,
Foltak ayakkabı nedir bu kahir,
Dünyayı kendine edersin zehir,
O nalları öyle nasıl çaktırdın.

Nispet gibi herşeyi atmış yabana,

Eğerki bozuksa düzenin demin,
Ne yapsan ne etsen yürümez gemin,
Çile bitmez Adem oğlu Ademin,
Düşenin dostu olmaz garibe bakın.

Darda kalanları Mevlam koruya,

Şu imiş, bu imiş insan ayırmam,
İnsanlık yolunda yürürüm durmam,
Nerelisin diye asla hiç sormam,
Yücel Abim neden bana darılmış.

Kalbimde, özümde insanlık derin,

İstemem seyahat var ise hayat,
Var ise bir lezzet var ise bir tat,
Sevene sevilmek sevmekte sanat,
Gönlüm isteği başkadır başka.

Olmasın ekmeğim olmasın suyum,

Bende şu dünyaya gelmişim fakir,
Yinede halime ederim şükür,
Yoksulluk üstümde gölge bırakır,
Görmez bizi dümdüz geçer bayramlar.

Uzak eşim dostum vermez bir selam,

Karı koca Bektaş ile Civana,
Cantı kırık Bektaş hepten divane,
İkiside benzer acı soğana,
Ayı tipli Bektaş cantı kırığım.

Dersin Bektaş neden cantı kırıktır,

Gözünün yaşıyla gezip dolaşan,
Yolunu kaybetmiş tersine koşan,
Oturmuş bir yerde dertle dalaşan,
Bir garip görürsen beni hatırla
.
Kalmamış takatı kalmamış feri,