Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Bolluk bereketin olduğu çağda,
Köy değil şehirde değildir dağda,
İnsanlık çığırdan çıkmış ne fayda,
Yok olmuş insanlık buna üzgünüm.

Asgari ücretle aşlar pişer mi,
Her gün ızıdırapla insan yaşarmı,
Bizi süründürmek sana düşermi,
Nolur biraz insaf delirtme bizi.

Fakir fukaranın dardır imkanı,

Rekabetle senin ile yarışır,
Dedikodu yalanlara karışır,
Gider senin düşmanınla barışır,
Nispet yapar yoldan sapar nankörler.

Nerde kaldı dünki iyilik nerde,

Dökülmüş dişleri bükülmüş beli,
Bir bilse kendini yaşayan ölü,
Ben deyim boş kafa sende de deli,
Akıllanmaz büyük dil olan insan.

Havası havalı keman ile yayı,

Madem ki gelmişim ben bu dünyaya,
Yok olsun yalanlar nedendr niye,
Hiç demem ki aka karadır diye,
Kuldan değil ben Allah'tan korkarım.

Gün doğar gün batar bir gün misali,

Dünya hayatında bak şu fasıla,
Edep erkân hiç uymadın usule,
Örnek olman gerekirken nesile,
Geldin gidiyorsun körü körüne.

Gülü attın hep kokladın dikeni,

Daha küçük körpe kuzu yeğenim,
Akıllı afacan kaynadı kanım,
Sevgiyi saygıyı unutma canım,
Çalış sen dersine unutma MERTCAN.

Karşı gelme saygı göster anana,

Zenginde misafir,fakirden uzak,
Fırsatçıya fırsat masuma tuzak,
Yalancıyı anlı açık yüzü ak,
Haklıya haksızca bağıran para.

Sıkışınca bunalınca kudurur,
Kendisine bundan köpek dedirir,
Isıramaz ama havlayıp durur,
Sahibine kuyruk sallayan köpek.

Meşhur olur adananın fellağı,

Eşşekler arısı soksun diline,
Sıcak su katmayın itin yalına,
Verselerde diplomanı eline,
Okuyupta sen kendini ne sandın.

Gerçek insan kalpte sahip bilgiye,