Hakkım yoktur hiç kimseye kızmaya,
Ne gerektir eşi dostu üzmeye,
Lüzum yoktur dili tellal gezmeye,
Asıl namkör olan benim kaderim.
Gerçek neyse onu yazar kitabım,
Hiç gördünmü bu dünyada onanı,
Yaşayıpta ölüp geri döneni,
Üzme kavim kardeş baba ananı,
Budur gerçek bilki dünya boş kardeş.
Sen sen olda karıncayı incitme,
Kaderde ne varsa onu yaşarım,
Yok ise becerim yoksa başarım,
Berbat düzen gidişata şaşarım,
Geldiysem dünyaya ben mi suçluyum.
Olsada pay etmez vermez gangaster,
Allahım sen düzelt kader bahtımı,
Saraydan saray et gönül tahtımı,
Kalmaz çıkar fazla alma ahtımı,
Yıldım dünya artık ben senden yıldım.
Yıktın sarayımı yıktın han, ımı,
Hiç yılmadı gerçek yılmazdı adı,
Amansız hastalık senide yendi,
Yıl iki bin altı aralık yedi,
İkibin altıda öldü Yılmaz'ım.
Bence evlatımdan hiç yoktu farkı,
Geldim dünya sana bir gün gülmedim,
Yaşıyorum ama bir haz almadım,
Yaşayan ölüyüm ama ölmedim,
Zalim dünya sende yorgunum yorgun.
Dünya bir acayip insanlar çeşit,
Çoluğa çocuğa rezil etmeden,
Dünya acımasız ömür bitmeden,
Yüce Tanrım bu dünyadan gitmeden,
Verirsen ver yoksa al bu canımı.
Gözüm yok ne saray nede konakta,
Değildir uzaylı değildir marslı,
Dünyalı Karslı kız içinden hırslı,
İsmini söylemedi kendisi Karslı,
Pekte güzel melek yüzlü Karslı kız.
Anlaşılmaz yüzündeki matemi,
Bin sözünde bir sözüne inanmam,
Belki ilerde adam olur mu sanmam,
Yalancı gül olsa dalına konmam,
Bir değil beş değil adı kırk yalan.
Bak sen kırk yalanda palavra sıkı,
Yakınlık derecem amca torunu
Gurbet elde geçer dünü yarını
O'da benim gibi bitmez sorunu
Şükredip kaderim dedi İSMAİL.
Gencecik yaşında gurbet kuşudur,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!