Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Zalimdir insanlar gözü kör olmuş,
Her nereye gitsem çakallar dolmuş,
Nerde ehli kâmil insan kim kalmış,
Dünya sende doğru insanın yeri yok.

Paran varsa yalakçılar sırt ovar,

Leş vermezsen azgın itin dişine,
Dostum diye parçalansan boşuna,
İki yüzlülerin gelmez işine,
Doğru dürüst dobra sözlü olursan.

Gidişat bu soran olmaz halını,

Bizim köyde iki tane ormancı,
Birisi resmidir öteki hancı,
Bizm köydekiler sen ile benci,
Orman benim kesme diyor ormancı.

Akıllı ukala çoktur kamberi,

İster delir dostum isterse kudur,
Alın yazı kader ne ise odur,
Dünyanın gidişatı düzeni budur,
Dolmaz gariplerin çilesi dolmaz.

Ne gerek hava yapmaya ne gerek nama,

Meğerki çok imiş dar gün dostlarım,
Belkide koynumda yılan beslerim,
Aklım başımdadır şaşmaz hislerim,
Dostlar dar günümde dönüp bakmadı.

Nedir bu gariplik belim büküldü,

Kem sözleri inne gibi batırma,
Kör şeytanla aynı yerde oturma,
Dostum dostluk güzel hemen bitirme,
Senden başka dert yanacak dostum yok.

Yoktur sana karşı yelim rüzgarım,

Var olan bu ömrüm dostluğa feda,
Bulamadım gerçek dosttu dünyada,
Yedim dost kazığı düştüm feryada,
Düşmandan beterdir dostun belası.

Deli derler boşver derler sarhoşu,

Gizli gizli gölgelere saklandın,
Yalan dolan sözler ile aklandın,
Bizleri kandırdın sözde haklandın,
Dostum sen Allah'ı kandıramazsın.

Müslümanım dedin her şeyi yedin,

Bekler fırsatını bekler dar günün,
El değil en yakın candan cananın,
Anladımki buda kaderim benim,
Dostlar böylemi olur kardeş dediğin.

Kendi mirasına nankör şükür etmiyor,

Deryada denizde boğulma çayda,
Hayelle kendini görürsün ayda,
Ne yazık kimseden bekleme fayda,
Sana senden başka dostu arama.

Bo ver bu dünyayı tersine dönsün,