Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Belki yazı belki kader,
Ağlar sızlar isyan eder,
Biri gelir biri gider,
Ömür biter çile bitmez Dünyada.

Yaşasan nolurki handa sarayda,

Uyanıkmış gibi akıllar veren,
Isıramaz ama it gibi üren,
Kendisini dev aynasında gören,
Çok çok Nokta Çocukları gördüm Ben.

Hep alışmış arkam sıra ürmeye,

Ben inanmam sahte aşka,
Özü başka sözü başka,
Bu kadarda olmaz laşka,
Çoktur ayarsız insanlar.

Çile hayattan ders almaz,

Kölemi var öyle dur derim ahmak,
Zordur şerefsizin gahrını çekmek,
Kolay değil geniş açıdan bakmak,
Heryerde diz boyu çoktur haksızlık.

Yalakalar el ardında gezerler,

Yoldaştır şeytanlar yoldaştır cinler,
Kin kibirli içten hesat insanlar,
Kendi söyler ancak kendisi dinler,
Hiç kimseye fırsat vermez çok bilen.

Ehli olan dinler cümle alemi,

Güzel her yerde güzel,
Güzelliği kendine özel,
Hiç bana okuma gazel,
Çirkin ile günmü geçer.

Güzelde güzellik başka,

Baykuş gibi durmaz guk guk ötersin,
Suçlu iken suçu üstünden atarsın,
Çakaldanda tilkidende betersin,
Bunca olanların sebebi sensin.

Atarsın tutarsın örnek hünersin,

İki yüzlü dostun varsa,
İnanma canımda derse,
Dönüp bakma canda verse,
Ölmek daha güzel bundan iyidir.

Anlarım dostun hasından,

Bu nesilin küçüğüyle büyüğü,
Kıraç dağın hırçın azgın geyiği,
Uzatmış saçını kesmiş bıyığı,
Bu nesile söz anlatmak zor Dostum.

Meydan okur oldu deveye pire,

Aptal sanma yobaz sen bu milleti,
Defederiz başımızdan illeti,
Türkün Bayrağını Cumhuriyeti,
Hiç kimse yıkamaz bunu bil bunu.

Türklüğü unuttu TC yi aldı,