Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Aheyliye sesli namaz kıldırdın,
Yüksek sesle mahalleyi yıldırdın,
İnsanlığı unuttun rafa kaldırdın,
Böylede sahtekâr İmam olurmu.

Bizler alışkınız ezan sesine,

Çoktur yanar döner acayip kullar,
Çileden çıkarır bizi bu haller,
Palavracı atar tutar hep sallar,
Boş konuşma boş lafla karınmı doyar.

Yüzde dördü verdin yüzdeyüz aldın,

Kargaların kan bürümüş dişini,
Kısa yoldan arar bulur leşini,
Hiç görmedik bir gün doğru işini,
Böyle olur şerefsizin tarifi.

Şer yoluna gitmekten hep haz alır,

İnsanlığa insanlara karşı duyarsız,
Sevgi saygı bilmez Hepten ayarsız,
Sen bizi ne sandın namussuz arsız,
Gördüm ama böyle soysuz görmedim.

Önce hoş görülü ol geldik kapına,

Çekemez kimseyi şeytana uyar,
Sadece işine geleni duyar,
Hep bana diyerek nefsine yoyar,
Ben bilirim böyle olur dar gözlü.

Ayaklar altına almış şerefi,

Fazla diken değil batmaz bıtırak,
Hemen koşar gider takla atarak,
Bir yalana bin bir yalan katarak,
Böyle olur eğitilmiş yalaka.

Ağayı patronu senden kıskanır,

Çalış çalış tütmez ocak,
Dolanırız köşe bucak,
Bilmem sonumuz nolacak,
Bu maaşla çarkmı döner.

Ver sekiz yüz al sekiz yüz,

Zehir olur yenmez ekmeği aşı,
İnsan değil ise sorulmaz yaşı,
İstersen kırk sene sırtında taşı,
İyilikte yaramaz bu köpeklere.

Dedikoduda gıybetine getirir dile,

Nefsinin peşinde mal mülke düşkün,
Arasan bulunmaz özünde pişkin,
Gökyüzü ağlıyor yer yüzü şaşkın,
Her halde bu gidişle sonumuz geldi.

Denizler deryalar dolduda taştı,

Ezeli ezelden yavuzdan eser,
Yezid fırsat bulsa kellemi keser,
Bu duruma karşı deki kim susar,
Bizler korka korka bu hale geldik.

Maraşta çorumda en son sivasta,