Ben artık sitem etmeyi bıraktım.
Çünkü bazı insanlar özür dilemek yerine susmayı,
bazıları sevmek yerine eksik bırakmayı,
bazıları da kalmak yerine alışılmayı seçiyor.
Sen de öyle yaptın.
Bir zamanlar uğruna uykularımı böldüğüm şeyleri,
şimdi bir bildirim sessizliği kadar sakin karşılıyorum.
Ne büyük bir olgunluk,
ne de büyük bir vazgeçiş bu.
Sadece insan,
aynı yerden defalarca kırılınca
oraya ev demeyi bırakıyor.
Beni ihmal ettiğin günlerde
başkalarına gösterdiğin özeni gördüm.
Küstüğümü fark etmediğin zamanlarda
başkalarının gülüşlerini ezbere bildiğini de.
İşte o gün anladım;
Mesele vakit değildi,
mesele öncelikti.
Şimdi senden uzağım.
Ne öfkeliyim,
ne de geri dönmeni bekliyorum.
Çünkü bazı hikâyeler
bir kavuşmayla değil,
insanın kendine yeniden dönmesiyle tamamlanıyor.
Ve merak etme;
Seni affettim.
Ama bir daha
beni ihmal eden hiçbir şeye
kalbimde yer açacak kadar
eski ben değilim.
Kayıt Tarihi : 23.06.2026 12:49:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Yusuf Bey,
Şiir dediğimiz şey biraz da insanın içinden geçen artı ve eksi tüm duyguların kelimelere dönüşmüş hâli değil midir zaten?
Elbette satırların arasında bir serzeniş var. Çünkü yaşanan duygunun ağırlığını ve izini hâlâ hissedebiliyorum. Ama bu, sevdiğim ya da âşık olduğum anlamına gelmiyor.
Bazı insanlar gider, duygu kalır.
Bazı hikâyeler biter, saf hissettiğin duygunun etkisi bitmez.
Benim hissettiğim şey biraz buna benziyor.
Bir zamanlar o kadar yoğun yaşanmış bir duyguydu ki, belki de üzerine bir kütüphane dolusu satır yazılabilirdi. Zamanla o duygu kendini tüketti, dönüştü ve yerini sadece hatırasına bıraktı.
O yüzden serzenişim kişiye değil, biraz da yaşanamamış ihtimallere...
Merak etmeyin, takılı kalmak başka şeydir; yaşanmış bir duygunun izini inkâr etmeden hatırlamak başka. ??
Ben ikinci taraftayım.
TÜM YORUMLAR (2)