Akşam üstü Şiiri - Evo Evrim

Akşam üstü...
Güneş,göğün yorgun omuzlarından
sessizce iner ufka.
Sanki bütün günün telaşı,
bir avuç kızıllığın içine bırakılmıştır.

Rüzgâr usulca konuşur ağaçlarla,
kuşlar son türkülerini söyler dallarda.
Gökyüzü,turuncuyla pembeyi
öyle ince işler ki,
ressamlar bile kıskanır bu tabloyu.

Dağların ardına çekilen ışık,
"Her bitiş,yeni bir sabahın sözüdür."der gibi
göz kırpar uzaklara.
Gölgeler uzarken sokaklarda,
insanın içi garip bir huzurla dolar.

Bir fincan çayın buğusunda,
bir dostun sessizliğinde,
ya da yalnızlığın en güzel yerinde
akşam üstü,
hayata yeniden âşık eder insanı.

Çünkü gün batımı,
karanlığın gelişi değil;
ışığın,bütün güzelliğini göstererek
veda etmeyi bilmesidir.

Ve ben her akşam üstünde
aynı mucizeyi seyrederim:
Güneş batar,
ama umut hiç batmaz.
Gökyüzü kararır,
ama kalbin en güzel renkleri
tam da o saatte doğar.