Bayrağim ın gölgesi Şiiri - Evo Evrim

BAYRAĞIMIN GÖLGESİ
Bir bez değildir dalgalanan göklerde,
Şehidin son duasıdır her renginde.
Alı,toprağa düşen yiğidin kanıdır,
Ayyıldızı,milletimin sönmez andıdır.

Namusumdur; kirletmem, çiğnetmem asla,
Emanettir;taşırım ömrüm boyunca başta.
Ganimet değil alın teriyle kazanılmıştır,
Her karışı can verilerek vatana katılmıştır.

Bir nefes eksilir,yine yaşarım belki,
Ama bayraksız bir sabaha doğmaz bu millet ki.
Çünkü nefesten önce gelir hürriyetin sesi,
O ses ki bayrağımın gökteki nefesidir kendisi.

Ey şehit!Sen toprağa düşmedin, yükseldin,
Her dalgalanışında yeniden dirildin.
Ananın gözyaşı,yavrunun duası oldun,
Bayrağın gölgesinde ölümsüzlüğü buldun.

Vatan,uğruna can verilen kutsal yuvadır,
Bayrak,bağımsızlığın sonsuz nişanıdır.
Kim uzanırsa ona,karşısında beni bulur,
Bu millet diz çökmez,gerekirse yeniden doğurur.

Ölüm gelir,başım diktir,korkmam kaderden,
Yeter ki bayrağım inmesin göklerden.
Çünkü ben Türk evladıyım,sözüm yemindir:
Bayrak namustur,vatan candır,şehitlik ebediyettir.

EVRİM