Bazıları Şiiri - Evo Evrim

Bazı insanlar vardır…
Konuşmaya başladığında hayatın akışı biraz değişir gibi olur.
Bir cümle gelir, küçük bir gülümseme bırakır.
Bir “nasılsın” bile sıradan değildir bir süre.
Sonra bir sessizlik girer araya.
Başta fark etmezsin.
Herkesin hayatı yoğundur dersin.
Mesajlar ertelenir, cevaplar gecikir, kelimeler biraz daha az uğrar sana.
Ve sen yine de anlayışlı kalırsın.
Ama zaman geçtikçe şunu fark edersin:
Bazı sessizlikler sadece yoğunluk değildir.
Bazıları, yavaş yavaş geri çekilmenin en kibar halidir.
İnsan en çok da burada yorulur aslında…
Ne bir “bitti” cümlesi vardır, ne de net bir kapanış.
Sadece havada asılı kalan bir konuşma.
Benim içimde kalan şey kırgınlık değil belki.
Daha çok yarım bırakılmış bir merak.
Çünkü bazı insanlar vedayı bile söylemeden gider,
ama geride bıraktıkları cümleler bir süre daha yazılmayı bekler.
Ve insan en çok da şuna takılır:
Bir zamanlar var olan bir sohbet, nasıl olur da hiç olmamış gibi sessizleşir?
Belki de bu bir sitem değil…
Sadece nazik bir fark ediş.
“Senin sessizliğin arttı,
benim içimdeki cümleler ise aynı kaldı.”

Evrim