Ben buyum Şiiri - Evo Evrim

Ben Buyum

Ben, fırtınalarla konuşmayı öğrenmiş bir kadınım.
Sessizliğim yenilgi değil, karakterimin sesidir.
Kimseye tutunmadan yürüdüm yollarımı,
Kendi gölgem bile benden izin alarak yürüdü.

Kolay kolay güvenmedim.
Çünkü güven, sözcüklerle değil, emekle kurulur.
Kalbimi herkesin kapısını çalacağı bir yer yapmadım;
Değerimi bilen gelmedi diye de değerimden eksilmedim.

Evlenmedim...
Hayatımı eksik yaşadığım için değil,
Kendimden vazgeçecek kadar yalnızlıktan korkmadığım için.

Çocuğum olmadı...
Ama umut büyüttüm, sabır büyüttüm, dua büyüttüm.
Her acı bana yeni bir güç, her yara bana yeni bir ışık oldu.

Hastalıklar defalarca kapımı çaldı.
Bedenim yoruldu belki,
Ama ruhum diz çökmedi.
Acılar beni küçültmedi;
Beni daha vakur, daha sağlam, daha derin yaptı.

Ben gururluyum.
Ama kibirden değil; emeğimden.
Ben güçlüyüm.
Ama bağırdığım için değil; yıkıldığım yerden ayağa kalktığım için.

Kibarım...
Çünkü nezaket en büyük asalettir.
Zarifim...
Çünkü incelik, karakterin en sessiz ihtişamıdır.
Onurluyum...
Çünkü hiçbir çıkar, vicdanımdan daha değerli olmadı.

Kimsenin gölgesinde yürümedim,
Kimsenin alkışıyla büyümedim.
Ben kendi ışığını taşıyan bir kadınım.

Ve bugün aynaya baktığımda görüyorum;
Kaybettiğim hiçbir şey beni eksiltmedi.
Çünkü insanı tamamlayan bir yüzük değil,
Bir unvan değil,
Başkalarının onayı hiç değil...

İnsanı tamamlayan;
Onuru, duruşu, sabrı ve kendine duyduğu saygıdır.

İşte ben buyum.
Kırılmadan değil, kırılıp yeniden ayağa kalkarak güçlenen...
Yalnız ama yalnızlığa yenilmeyen...
Güçlü duruşuyla, zarafetiyle ve vakarıyla yürüyen...
Ve ne olursa olsun,
kendinden asla vazgeçmeyen bir kadın.

Evrim Evo