Ardımda bıraktığım izlere bakma,
ben giderken kendimi de topladım.
Çok sevdim, inkâr etmiyorum,
ama sevgim kadar gururum da var benim.
Güven inşası,
kolay bulunan malzemelerle yapılmaz.
Sözle değil, sabırla kurulur.
Heyecanla değil, istikrarla yükselir.
Eksik yanlarım var benim,
Annesi eksik cümleler gibi yarım.
İçimde kırgınlıklar birikmiş taş taş,
adı konmamış acılarım var.
Eksik yanlarım var, say say bitmez
İçimin en derin yerlerini verdim sana, anlatırken dinledin güya,
Meğer pasif, vasatmışsın; sözlerin de çıkmış rüya.
Boşuna dökmüşüm geçmişten kalan bütün anılarımı,
Eski kiracısını özleyen ev sahipleri gibi yarım kalmış duygularımı.
Bilseydim bu kadar korkak,bu kadar el emrinde yaşadığını,
Şehrimin sokaklarına bile yazmazdım adını.
Mutluluk sandığım kadar uzak değilmiş,
bir şehrin ışıklarında, deniz kıyısında ya da güzel manzaralarda saklanmıyormuş.
Aynı yolda yürürsün,
yanında doğru insan varsa bahar olur;
yanlış insan varsa en güneşli gün bile üşütür.
Beni sevmedi belki,
sevseydi başkalarının sesi kendi kalbinin önüne geçmezdi.
Bir çift söze bıraktı bizi,
kurduğum onca hayali bir yabancının fikrine değişti.
On yaşımda sustu evimizin en sıcak sesi,
annem gitti; çocukluğum da peşinden.
O günden sonra büyümek yaş almak değildi bende,
eksik kalmayı öğrenmekti.
Herkes romantizmi
loş ışıklarda arıyor,
masalara bırakılmış güllerde,
ezberlenmiş güzel sözlerde...
Sana kızgın değilim artık,
bazı yaralar öfkeyle değil, sessizlikle kapanır.
İçimde günlerdir dinmeyen bir yorgunluk var,
sanki bütün mevsimler aynı kışa sürgün edilmiş.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!