Bittik Şiiri - Evo Evrim

Aynı şehrin insanı bile olamadık.
Haritalar aramıza yollar değil,
mevsimler koydu.
Belki toplamda beş saat bile
aynı havayı solumadık;
ama geceler boyu konuşup
bir ömrün taslağını çizdik.

Gönderdiğimiz fotoğrafları yan yana getirip
olmayan anılar ürettik.
Bir karede sen,
bir karede ben...

Arasına biraz özlem,
biraz hayal ekleyince
bahçeli bir ev bile sığıyordu ekrana.
O evde sabahlar vardı.
Perdeler vardı.
Birlikte yaşlanmak vardı.

Oysa gerçekte;
Sen başka bir kentteydin,
ben başka bir yalnızlıkta.
Biz hiç yaşayamadığımız günlerin
hasretini çektik.

Sonra bir gün,
ne kavga büyüdü,
ne de aşk azaldı.
Sadece yol uzundu.
Hayat ağırdı.
Ve bazı insanlar
birbirini çok sevse de
aynı hikâyede kalamıyordu.

Şimdi geriye
telefon ekranlarında unutulmuş fotoğraflar,
gönderilmeyen mesajlar
ve içinde kimsenin yaşamadığı
o bahçeli ev kaldı.

En çok da buna üzülüyorum;
Biz birbirimizi değil,
birlikte kurduğumuz geleceği kaybettik.
Ve bazı aşklar,
yaşanmadığı halde
insanın içinde yıllarca yaşar.

EVİRİM